BABYSTEPS

20/06: Een jaar..

2007-06-20T10:06:00.000+02:00

Een jaar voorbij.. En wat een jaar..

Een jaar waarin ik ontdekte dat De Natuur, Het Instinct wel degelijk bestaat. Dat het een wonder is en dat het bezit van je neemt op de momenten dat het nodig is. Magie!

Een jaar waarin ik volop opging in de verzorging van ons kleintje. Ons Hummeltje. Verpamperen, eten geven, wassen,.. Alle kleine zorgjes die je hebt in het begin: mag ze dat al eten? Is dat niet slecht voor haar huidje? Waarom zou ze huilen?

Een jaar waarin ik besef dat bezorgdheid een permanente state of mind kan zijn en dat zoiets een heel Lieze-leven lang zal duren..

Een jaar waarin ik stilletjesaan de groei van een klein mensje meemaakte. Het zien ontluiken van een eigen persoonlijkheidje. Een karaktertje. Een temperamentje. Alweer Magie!

Een jaar met veel gelach en gedans. En dan euforie op de dag dat Elise ons daarbij kwam vervoegen.

Een jaar waarin ik soms wanhoop voelde van de vermoeidheid en de pijn en daarna weer energie putten uit haar Zijn.

Een jaar waarin ik niet meer echt de tijd gehad heb om veel te bloggen. ;-)

Een jaar waarin ik volop gemerkt heb hoe "mama zijn" voor mij het hoogste goed is. Hoe er niets is wat ik meer wil zijn en liever doe.

Een jaar van "eerstes" ook. Eerste papjes, eerste stapjes.. En daartussen eerste boterhammetjes, eerste kruipjes, eerste verkoudheidjes, eerste tandjes, eerste woordjes, eerste verjaardagsfeestjes, enz..

Een jaar waarin ik me erop betrap dat ik veel meer in verkleinwoordjes praat. ;-)

Een jaar waarin ik zag hoeveel plezier Elise ook voor anderen betekent: de genietende (over)grootouder, een norse voorbijganger wiens gezicht opklaart als Elise naar hem lacht,..

Maar vooral een jaar waarvan het zo moeilijk is te beschrijven wat

Het Moederschap

met me deed. Hoe groot

Het Genieten

is en hoe intens en allesoverheersend

Mijn Liefde

voor haar is..

07/07: Falling in love all over again

2006-07-07T11:14:00.000+02:00

Als je het zelf niet meemaakt, is het met geen pen of keyboard te beschrijven wat het ouderschap met je doet. Het verandert je als mens, maar ook je relatie verandert. Nu had ik daar op voorhand wel wat schrik van: natuurlijk is de dagelijkse sleur die groter wordt (geen spontane uitjes meer, extravagante verwennerijen om van de vermoeidheid nog maar te zwijgen), maar vooral ook: is er nog wel plaats voor partnerliefde eens dat kleine wezentje je hart heeft in beslag genomen?

Wel, ik kan volmondig verklaren dat mijn liefde voor Frank zelfs nog groter is geworden sinds Elise ons is komen vervoegen. Het feit dat hij nu niet enkel mijn partner is maar ook de vader van mijn kind, heeft onze band nog veel sterker gemaakt dan hij al was (en dàt is sterk!) en mijn gevoelens voor hem nog zoveel oneindig warmer.

Hem bezig zien met ons dochtertje is zo ongelofelijk schattig, dat mijn hart zo vaak en zo intens smelt, dat ik me afvraag of zoiets nog wel goed is voor de gezondheid. Hoe verliefd hij naar haar kijkt, hoe voorzichtig hij haar vastneemt, hoe verwachtingsvol hij zit te wachten of hij toch geen lachje kan bespeuren, hoe geduldig hij haar troost, hoe bezorgd hij is bij het uitblijven van een kakje. :-)

Zijn bezorgdheid is wat me het meest heeft verbaasd. Frank! Bezorgd! Of ze het niet te koud zou hebben? Of te warm! Of het normaal is dat haar stoelgang zo is? En of die kleertjes niet teveel spannen? En drinkt ze wel juist aan de fles zo? En waarom ze nu toch niet te troosten is? En of zo'n relax wel veilig is? En of ik haar toch zeker iedere keer goed vastgesp? En dat vlekje: is dat abnormaal?

Het meest frappante voorbeeld van bezorgdheid was toen hij het spiegeltje van haar wieg afgedekt had, omdat hij de indruk had "dat ze daar zenuwachtig van werd! Want ze lag er altijd in te staren en dan begon ze zo met haar armpjes en beentjes te slaan". Zenuwachtig! Een baby die nog niet eens kan zien! :-) Toen ik vroeg waarom ze daar dan volgens hem zenuwachtig van zou worden, was het laconieke, maar toch vooral hilarische antwoord: "Ah ja, ze denkt waarschijnlijk: "wat doet die andere baby in mijn wieg hé!" :-)))

Naast het feit dat de verandering van Frank grappige en schattige momenten oplevert, ben ik ook opgelucht dat we niet zijn vervallen in de typische moeder-/vader-rolpatronen waarbij de eerste zich wel over alles zorgen moèt maken om de tweede àlles weglacht en om niets bekommerd is. Gedeelde bezorgdheid hier dus ten huize Goossens-Nijs! En dus dubbele vreugde zou ik schrijven moest ik voor de Bond Zonder Naam werken. :-)

26/06: In de materniteit..

2006-06-26T14:06:00.000+02:00

En dan wordt je van de verloskamer naar je eigen ziekenhuiskamertje gereden met je dochtertje in je armen en de kersverse en apetrotse papa vlak achter je.. Ze leggen je meisje aan aan je borst en laten je alleen met zijn drietjes.. Een moment dat zeker even mooi was als de geboorte zelf.. Dat kleine schepseltje helemaal alleen van jullie tweetjes dat zich daar ligt te voeden met iets wat uit je eigen lichaam komt. Onvoorstelbaar allemaal en 1 beeld dat we op video hebben zegt het allemaal: ik die Oerverwaasd naar Elise lig te staren en mompel: "Ik kan het nog niet geloven.."

Frank verliet in de nacht van Elises geboorte de materniteit rond half 4. Het viel ons allebei moeilijk om ons nieuwbakken gezinnetje al zo snel weer uit elkaar te zien gaan; het waren zo'n intense uren geweest en het liefst waren we nog uren aan een stuk samen geweest. Maar de ratio haalde het dan toch en dus ging Frank naar huis om toch nog wat slaap te halen en thuis dingetjes in orde te brengen.

En dus lag ik daar alleen met ons meisje. En ik verwonderde me over hoe natuurlijk alles aanvoelde. Niet dat je je op voorhand goed kan voorstellen hoe het zal zijn eens je een kindje hebt, maar àls ik me er op voorhand een voorstelling over maakte, had ik wel wat schrik dat ik superonbeholpen zou zijn en niet goed zou weten wat ik nu met dat vreemde wezentje aanmoest en wat ik nu voor haar moest voelen. Het zal natuurlijk voor iedere moeder anders zijn en dat is niet meer dan normaal, maar bij mij was de band er echt onmiddellijk. Die was er al geweest tijdens de zwangerschap, die was er onmiddellijk op de bevallingstafel en die werd enkel maar versterkt toen ze in die nacht naast mijn bed in haar wiegje lag; met klaarwakkere oogjes overal rond zich te staren.. Elise heeft die nacht nog wat slaap gehad; haar mama daarentegen kon geen oog afhouden van haar nieuwbakken spruitje. ;-)

Rond 8 uur werd het in de ziekenhuiskamer ineens een drukte van jewelste:

Ontbijt werd gebracht en niet opgegeten door een nog steeds kotsende mama. ;-)
De kinderarts kwam en Elise werd voor het eerst onderzocht en goedgekeurd; ze bleek enkel een probleempje met haar teentjes te hebben waar we later misschien nog naar gaan moeten laten kijken maar waar ze misschien ook nooit last van zou hebben volgens de KA.

De gynaecologe kwam op hetzelfde moment toe, maar die kwam natuurlijk voor mij. ;-) Ze zei iets over bloedverlies en mijn baarmoeder die niet genoeg gekrompen was, maar ik hechtte er op dat moment nog niet veel belang aan en had enkel oog voor de KA die met Elise nog allerlei rare testen aan het uitvoeren was ("Blijf met uw fikken van mijn kind, trut! 't Is dat ge dokter zijt hé!" ;-) ).

Ondertussen kwamen de vroedvrouwen toe met een bedpan en een waterkan in de aanslag: het spoelen kon beginnen (vindt iemand het smakelijk zo, alle details? ;-) )!

En daarbovenop kwam mijn ma ook nog de kamer binnengewandeld; ze had zich niet kunnen houden tot de bezoekuren zei ze. :-) Grappig om zien was hoe de (inmiddels nog extra aangedraven) vroedvrouwen Elise in haar handen stopten omdat ze haar een badje wouden geven maar iets vergeten waren. Haar eerste handeling als nieuwe oma! :-)

De dagen die hierop volgden, verliepen eigenlijk allemaal vrij gelijkaardig en zorgden ervoor dat je in een bepaald ritme kwam qua voedingen. De vroedvrouwen waren echt schatten en namen ondanks de drukte (het leek wel een of andere geboortegolf) toch de tijd om je te helpen. Jammer genoeg voelde ik me nog erg slap waardoor meehelpen met de verzorging pas na een dag of 3 daar kon. Bovendien heb ik lange tijd aan een baxter (medicatie omdat baarmoeder niet wou krimpen) gelegen waardoor ik niet echt mobiel was. Dat deed echt wel geen deugd aan mijn moederhart; ik had een enorme drang mijn kind zelf te verzorgen en mag er niet aan denken hoe moeders die een keizersnede achter de rug hebben, zich moeten voelen; die kunnen immers helemaal niet uit bed.

Maar ik troostte me met de idee dat ik haar nu snel mee naar huis zou nemen en dat alles dan wel goed zou komen. Ondertussen was het vrijdagnacht en merkte ik dat Elise nu op korte tijd veel onrustiger geworden was. Ze huilde meer en sliep minder. Ik moest haar nu wel heel vaak aanleggen want ze leek constant honger te hebben en een van de vroedvrouwen kwam met me praten. Dat het met mij helemaal niet goed ging volgens de laatste bloedwaarden, dat ook mijn borstvoeding niet genoeg op gang was, dat Elise nu toch wel veel gewicht verloor, dat ze bijna geen urine aanmaakte en dat ze koorts had; hongerkoorts heette dat. (Hongerkoorts! Welke klootzak heeft dàt woord uitgevonden?) Ik hoorde nog vaag iets van dat Elise dus flesjes zou moeten bijkrijgen en weg was ze.

Fijn om zoiets te horen tussen de soep en de patatten door. Ik was er helemaal niet op voorbereid; had van op mijn roze wolk alle signalen blijkbaar genegeerd of gewoon echt niet gezien..

Voor ik het goed besefte, kwam de vroedvrouw de kamer binnen met een flesje in de aanslag en begon Elise eten te geven. Mijn kind! Zomaar! Eten geven! Dat was toch mijn taak? Ze was toch nog volledig van mij afhankelijk? En nu zat ze daar bij iemand anders op de schoot, gulzig te drinken en te genieten van een of andere surrogaatmelk in een surrogaattepel!

Ik was volledig de kluts kwijt en heb tranen met tuiten gehuild toen de vroedvrouw weg was. De idee dat mijn kleine meisje ook perfect met iets of, erger nog: iemand anders, kon overleven, was een gedachte die tot dan toe nog helemaal niet bij me opgekomen was. Het brak mijn moederhart in ontelbaar veel stukjes.

Toen de volgende ochtend dan het nieuws kwam dat ik ook verschillende soorten medicatie zou krijgen om de bloedingen te minderen, mijn ijzertekort aan te vullen en mijn borstvoeding op gang te krijgen, dat ik een bloedtransfusie moest krijgen en dat ze Elise vandaag om het uur zouden aanleggen in een poging de borstvoeding ook op die manier beter op gang te krijgen, werd het even teveel voor Korneel.. Dat mijn kleine meid er niet fantastisch aan toe was omdat haar mama niet genoeg melk voor haar had, was iets dat me vervulde met zoveel schuldgevoel, dat ik bijna van mezelf walgde en me niet meer goed genoeg voelde als mama. Bovendien had ik ook veel schrik voor de toekomst, want hoeveel melk je hebt, hangt altijd samen met hoe je er lichamelijk aan toe bent en let's face it: da's nooit fantastisch bij mij, dus echt vlot zou het nooit gaan en dat vooruitzicht, stemde me helemaal zwaarmoedig. Ik voelde ondertussen (na de adrenalinestoten van de afgelopen dagen) namelijk ook wel de vermoeidheid van 4 nachten zo'n 2 à 4 uur slaap te hebben en bovendien kampte ik nu duidelijk met de babyblues.

Op vrij korte tijd heb ik toen beslist de borstvoeding helemaal op te geven. Ik weet dat ik op dat moment wel nog de rationaliteit had me af te vragen of die beslissing niet vooràl door die babyblues ingegeven werd, maar in mijn hoofd was het glashelder: borstvoeding was niet voor mij weggelegd. Elise zou veel meer aan mij hebben als ik flesjes zou geven en dus minder vermoeid zou zijn en nu ook sneller zou kunnen herstellen.

Achter die redenering sta ik nu nog steeds volledig, maar hart en ratio zijn natuurlijk 2 verschillende dingen en zelden heeft iets zoveel pijn gedaan als Elise daar, in de kliniek, voor de eerste maal los te laten en haar over te geven aan het Gevreesde Flesje.

Voor buitenstaanders komt het ongetwijfeld allemaal erg drama queenerig over, maar:
1. zo ben ik nu eenmaal :-p
2. mama's die ook borstvoeding hebben moeten opgeven, begrijpen me ongetwijfeld beter
3. mijn gevoelens toen waren echt wel intenser door de babyblues

Die laatste 2 dagen in het ziekenhuis waren dus allesbehalve aangenaam. Nog meer dan daarvoor verlangde ik ernaar thuis te zijn. Natuurlijk nog steeds om ons leven als gezinnetje eindelijk ècht te kunnen aanvangen, maar ook omdat ik eigenlijk eens zin had ik een stevige, ongegeneerde huilbui in de armen van mijn man. Ik ben niet echt open bij mensen waarbij ik me niet op mijn gemak voel (en dat zijn er veel ;-) ) en al die opgekropte gevoelens van verdriet, schuldgevoel en en twijfel, hielpen de zaak niet echt vooruit..

Maar tegelijk deden die 2 laatste dagen in de kliniek me lichamelijk wel deugd: de bloedtransfusie had zijn werk gedaan, de medicatie begon ook te werken, ik kon terug meer eten, meer slapen ook door de flesjes en dus kwam ik op korte tijd terug wat op krachten.

En zo kwam daar dan eindelijk Zondag. De Dag van de Langerverwachte Uittocht.Onbeschrijfelijk, dat gevoel van je versgebakken dochtertje in te gespen in haar maxi-cosietje, haar op te nemen en in je eigen auto vast te maken; wetende dat het nu echt kan gaan beginnen: ons leven als gezinnetje..

23/06: De Oerwaas; het verhaal van een geboorte..

2006-06-23T16:44:00.000+02:00

We schrijven woensdag 7 juni 2006 ongeveer 6 uur 's morgens. Ik word wakker met krampen, maar dat gebeurde de laatste weken wel vaker, dus veel belang hechtte ik er niet aan. Of probéérde ik er niet aan te hechten, want hoe dan ook zit je toch steeds te hopen dat het deze keer nu echt op gang gaat komen. Zeker omdat de datum voor de inleiding (die zou de maandag erop plaatsvinden) toch steeds dichterbij kwam en een spontane bevalling toch nog steeds de voorkeur geniet..

De wat dan later toch weeën bleken te zijn, kwamen zo ongeveer ieder half uur, wat ervoor zorgde dat ik af en toe toch al doezelend in slaap viel tussendoor. Toen Frank rond acht uur opstond, stond ik mee op, maar verzekerde hem dat hij maar naar zijn werk moest gaan. Het zou toch wel weer niets zijn. Hoewel mijn gevoel me ondertussen anders zei, maar zomaar van je werk blijven met weeën die nog zo ver uit elkaar liggen en waarvan je niet eens weet of ze gaan doorzetten, is ook niets natuurlijk.

Bon, de Frank dus op zijn fietske (!) naar zijn werk in Gent en ik terug naar bed om te proberen nog wat te slapen.

Fantastisch idee! Tot ik om 10uur wakker werd met het gevoel urine te verliezen. Ik schrok er behoorlijk van, want daar had ik eigenlijk heel de zwangerschap geen last van gehad. Ik dus snel recht om naar het toilet te gaan en toen.. euh.. stroomde het dus echt wel langs mijn benen. ;-)

Op dat moment twijfelde ik er dus echt wel niet meer aan en het verlossende moment was eindelijk daar:

Mijn! Water! Was! Gebroken!

Wist ik veel dat het uur van verlossing nog wel een tijdje op zich zou laten wachten. :-)

Ik zette me even op het toilet, deed een maandverband aan en was wel wat ongerust omdat ik echt zòveel vruchtwater verloor. Ze zeggen op voorhand wel dat je kindje nog genoeg beschermd zit daarna, maar het voelt toch een beetje alsof de beschermingslaag die je kindje in leven hield, mee wegvloeit..

Gauw trok ik me dus wat anders aan (in pyjama naar de kliniek gaan zag ik net niet zitten ;-) ), gritste de telefoon mee en ging me in de houding leggen die de kinesiste me voor zo'n geval had aangeraden: plat op mijn linkerzij in de zetel. En dan snel bellen natuurlijk. Frank was dus nog maar pas op zijn werk toen hij de kalme, maar vastberaden stem van zijn vrouwtje aan de lijn kreeg: "Frank: je zal moeten terugkomen hoor; mijn water is gebroken."

Even vastberaden, maar toch net iets minder kalm meende ik ;-) antwoordde hij dat het goed was; dat hij direct ging vertrekken en dat het goed was. Ah ja, en dat hij direct ging vertrekken! Hihi; mannen! :-)

En dan zijn 50 minuten lang hé. Af en toe stond ik nog recht om iets te nemen waar ik nog aan dacht, ik SMS'te Roos dat mijn water gebroken was en dat ik dus zou gaan bevallen en dan maar snel weer gaan liggen. Ik maakte me lichtjes zorgen over of we wel op tijd in de materniteit zouden geraken, maar daar hadden ze gezegd dat je met zuiver vruchtwater ook gerust 2 of 3 uur mag wegblijven. Oef, dat zouden we wel halen.

Rond 11u15 was hij daar dan: de vader van mijn wel heel toekomstig kind. Drijfnat van het zweet, vol adrenaline en vreemd genoeg rustiger dan hij had geklonken aan de telefoon. Ook hij graaide nog wat spullen bij elkaar, trok droge kleren aan en weg waren we.

Het was 11u35 toen we aankwamen in de materniteit. Ik zie namelijk nog zo de grote klok voor me die daar ophangt in de hal en herinner me dat ik me afvroeg om hoe laat ik die klok weer zou zien en of alles dan goed zou zijn met mijn klein Zoeterwtje..

Jammer genoeg werd ik direct aan een monitor vastgemaakt en moest ik dus plat in bed blijven liggen. Met weeën die zich nu toch stilaan meer lieten voelen, was dat niet vanzelfsprekend. Weeën opvangen doe je toch vooral zittend; voor je eigen comfort, maar ook om de opening (door de zwaartekracht) te bevorderen.

Noppes dus. Maar na een half uur monitor mocht ik wel weer rondlopen en het deed echt deugd de weeën nu beter te kunnen opvangen en te merken dat de truukjes die je leerde in de prenatale kine toch echt wel hielpen.

Een paar uur later (zo rond 15u) kreeg ik te horen dat de opening niet snel genoeg vorderde en dat het zowel voor moeder als kind beter was als ze mij een baxter zouden geven met een weeënversterkend middel. Geen leuk nieuws, want mijn kinesiste had verteld dat de weeën dan vaak ineens zoveel sneller komen dat het moeilijk wordt ze zelf op te vangen. Bovendien lig je dan dus wéér plat in bed tòt je mag gaan persen. Wat nog een eind kon duren, want ik had op dat moment zo'n 4cm opening. Maar niets aan te doen; gynes wil is wet en dus hing ik voor de 2de maal aan een baxter.

Het anderhalf uur wat daarop volgde was op zijn minst.. euh.. onaangenaam te noemen. ;-) Ineens kwamen de weeën inderdaad om de minuut. Ongelofelijk in wat voor een murwe staat je terecht komt als je lichaam zo intens blootgesteld wordt aan pijn. Ik probeerde me volledig te laten meevoeren en constant te denken aan ons Eliseke en hoe iedere wee haar dichter bij de me bracht.

Iets na 16u kwamen ze nog eens kijken hoeveel opening ik had. Ik had er goeie moed in, want door dat middel zou alles toch goed opgeschoten moeten zijn. Diezelfde moed zonk me dan ook in de schoenen toen ik hoorde dat ik een luttele centimeter gewonnen had; ongeveer wat mijn lichaam tot dan toe (1cm opening per anderhalf uur) op eigen kracht òòk gedaan had met andere woorden.

Er knakte echt iets in mij. De idee om daar nòg eens 5 uur te liggen maar dan met zoveel meer pijn, zag ik echt niet zitten en steeds meer begon ik te panikeren dat ik tegen dat het èchte werk zou beginnen (het uit mij duwen van een dikke 4 kilo ;-) ), ik totaal òp zou zijn en we dan nog verder van huis zouden zijn.

Op vrij korte tijd heb ik dan beslist om een epidurale te nemen; eens ik de vroedvrouw mijn keuze had verteld, herinner ik me zelfs nog vaag dat ik Frank ongeveer om de 10 seconden sissend van woede vroeg waar ze nu eigenlijk bleven met die rotspuit.

Rond half 5 was het dan zover: de Anesthesiste, Bevrijdster der Bevallende Vrouwen, kwam binnengewandeld met de beloofde rotspuit bij zich. Er werd mij op het hart gedrukt dat het essentieel was dat ik nu volledig stil moest liggen, ook al zou er zo meteen een wee komen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar al had ik op dat moment met hete kolen in mijn bakkes verstaanbaar de Brabançonne moeten zingen: ik had het ook gedaan. Alles om van die verrekte pijn vanaf te zijn.

Hèhè, ze zat. En zo'n kwartiertje later gleed ik langzaam af in een staat van gelukzalige ontspanning. Het leven is nog zoveel mooier als je net pijn gehad hebt en je voelt die dan langzaam maar zeker wegtrekken. :-)

Mijn staat van zen zou echter een kort leven beschoren zijn, want zo'n uurtje daarna (het zal zo rond half 6 geweest zijn) voelde ik me zo misselijk worden als wat. En toen begon het overgeven dus. Ik weet niet meer hoe vaak of hoe lang ik gekotst heb, maar het was veel. En opnieuw voelde ik me dus totaal groggy; dit keer niet van de pijn maar van pure misselijkheid en vermoeidheid van het steeds maar overgeven. Ik hunkerde dus weer naar het toucheren; het vernemen van hoeveel we déze keer dan wel opgeschoten waren, want je hoort toch vaak dat zo'n epidurale de openingsklus in no time klaart.

Grrrr.. Alweer noppes. Ik bleef gestaag nauwelijks een centimeter per uur winnen. Het begon nu echt wel lastig te worden om daar al zo'n 6 uur zo ziek als een hond in dat bed gekluisterd te liggen en de uren duurden dan ook steeds langer en langer. Maar op de een of andere manier is het dan toch zo gekomen dat de vroedvrouw de verlossende woorden kwam uitspreken:

Je! Mag! Gaan! Persen!

Ik dacht altijd dat ik superzenuwachtig zou zijn terwijl ik naar de verloskamer gevoerd zou worden, maar ik was tè ver heen om me veel zorgen te maken. Ik hees me met wat hulp op de bevallingstafel, poneerde mijn benen in de beugels en probeerde de gyne die kwam binnengewandeld vriendelijk te begroeten. Ik wierp een blik op de klok die daar hing: 21u31. Ik herinnerde me nog dat ik dacht: "Hopelijk doet je mama het goed Eliseke; dan ben je daar snel en zie je niet teveel af."

En toen veranderde alles.

Het is alsof ik op dàt eigenste moment mama werd. Ik kwam in een staat die ik niet anders kan omschrijven dan een Oerwaas. De vroedvrouw kwam naast me staan, zei me dat de eerste perswee er aan kwam en dat ik op haar teken àlles moest geven. Ik heb nog nooit iets zò letterlijk genomen. Ik nam de lussen vast die opzij van zo'n tafel hangen, drukte mijn kin op de borst en duwde met een kracht waar ik zelf van schrok.

Blijkbaar was ik niet de enige, want Frank begon te stamelen en wat beduusd te snikken en herhaalde heel de tijd: "Allez jong Veerle, zo'n kracht dat je hebt! Ongelofelijk! Zo goed dat je dat doet!"

Als er nu ièts was met mij motiveerde om dan zo mogelijk nòg meer te geven, was het dat wel. En zo heb ik onder de aanmoedigingen van Frank, de gyne, de vroedvrouw en een stagiaire (het leek wel een voetbalmatch ;-) ) liggen duwen en persen en mij proberen visualiseren dat ons Eliseke nu toch wel héél dichtbij was.. Dat ze met hun drieën joelend riepen dat ze het hoofdje konden zien, hielp daarbij natuurlijk enorm. :-)

Groot was dan ook de schok toen de vroedvrouw bij de volgende controle van het hartje, samen met ons, constateerde dat er niets te horen was. Stilte was nog nooit zo akelig, blikken tussen gyne en vroedvrouw nog nooit zo onheilspellend. Frank zag mijn reactie en schudde sussend van nee, maar ik zag dat ook hij danig van zijn stuk was.

Gelegenheid om te panikeren gaf ik mezelf niet. "Die kleine moet er zo snel mogelijk uit", was alles wat ik kon denken. Ik kon nog net uitbrengen: "Ik ben zo bang dat er iets mis is met haar!" De gyne begon sussend (en dus onrustwekkend) te antwoorden dat alles wel OK zou zijn, toen daar ineens het mooiste geluid op heel de wereld de monitor uit kwam gerend: het paardje in galop was daar! Het hartje van ons meisje!

Terwijl de tranen liepen over mijn wangen liepen, begon ik opnieuw te persen. Vol goeie moed dat het nu helemaal in orde zou komen.

En zie: om 21u59 hoorde ik iemand, die van heel ver weg klonk, zeggen: "Pak haar maar! Leg haar maar op je buik."

En dat deed ik. Ik nam dat kleine, glibberige, dampende, warme, overheerlijk ruikende kleine meisje van me in mijn armen. Ik weet niet meer of ik het luidop gezegd heb, maar het enige dat ik kon denken was: "Dat kan toch niet! Ik heb onze kleine meid bij me! Hier op mijn buik! Levend en wel!"

Die waas waarin ik vertoefde, heeft echt nog ùren geduurd. Ik was alle gevoel voor realiteit kwijt en mijn klein meisje was alles waar ik nog naar kon kijken. Voor mijn gevoel leek het dan ook of ze zeker een kwartier op mijn buik gelegen had, maar Frank vertelde me achteraf dat ze daar maar een minuutje gelegen heeft.

Ik weet enkel nog dat mijn moederhart daar ter plekke voor de eerste keer gebroken werd toen de vroedvrouw (die vanaf dan heel wat minder sympathiek leek ;-) ) haar bij me weg kwam halen. Ze sprak Elise troostend toe, verwijderde haar slijmpjes, gaf haar al haar eerste badje en woog haar. Het voelde totààl onnatuurlijk aan. Ik behoorde dat te doen! Het voelde al veel beter aan toen ze in Franks armen gelegd werd. Onvoorstelbaar mijn twee grootste schatten zo bij elkaar te zien.

"Het leven is goed" is zowat de enige heldere gedachte die ik die avond nog gehad heb. En eigenlijk de enige sindsdien; zowat iedere keer als ik naar ons dochtertje kijk of aan haar denk. En da's vaak. ;-)

14/06: Een ongekende dimensie..

2006-06-14T21:47:00.000+02:00

How wonderful life is
now you're in the world

Ewan MacGregor

Een dikke week geleden is het dat ik hier kwam schrijven dat het de laatste daagjes waren.. En kijk waar we nu zijn: allang weer thuis (zo voelt het toch) met ons dochtertje bij ons..

Zoals onze E-lise al in haar eigen blog vermeldde, zijn we volop bezig aan het reconstrueren van haar geboorteverhaal en het verblijf in het ziekenhuis, dus dat lezen jullie hier binnenkort zeker, maar voor nu gewoon een korte update..

Zo stilaan krijgt alles in huis zijn eigen plaatsje (en er komt veeeeeeeel gerief bij met zo'n kindje :-)) en komen we in een routine van pampers verversen, eten geven, boertjes laten en in slaap sussen. En 's avonds een lekker baddeke. :-)

Ondertussen leren we onze meid steeds beter kennen. Waar ze van houdt en niet van houdt, waar ze rustig van wordt en onrustig en vooral: hoeveel ze wil eten. :-) Want dat het een serieuze schrokop is, dat staat vast. Volledig geërfd van papa dearest natuurlijk; ikke niets mee te maken! 8-)

Het ouderschap is tot nu toe zoooooooooooo zalig en eindelijk mama zijn, geeft me zo'n ongelofelijk fantastisch en sterk gevoel dat mijn geluk mijn brengt in een
dimensie die tot nog toe ongekend was denk ik. :-)

Zo, onze kleine meid is aan het slapen en ik ga me ook naar het bedje begeven.
Slaapwel zoete wereld..

07/06: Elise

2006-06-09T09:16:00.000+02:00

en Veerle en Frank kunnen bovenstaande enkel trots bevestigen;

Elise werd op woensdag 7 juni om 21h59 geboren.
Het prachtkind weegt 4,150 kg en is 51,5cm groot
Moeder en dochter zijn een beteke moe, maar stellen het goed.
en vader weet alleen nog dat hij erg trots en heel gelukkig is ;-)

meer op http://e-lise.be

06/06: Laatste daagjes

2006-06-06T14:29:00.000+02:00

Wat een raar gevoel, nu zo met zekerheid te weten dat dit de laatste daagjes zijn! De laatste daagjes met een dikke buik, de laatste daagjes als gewoon Veerle ipv als mama, de laatste daagjes rustig met zijn tweetjes..

Ergens ben ik er wel dankbaar voor; met al die tijd omhanden kan je rustig van al die dingen afscheid nemen. Klinkt misschien raar, want je hebt er eigenlijk 9 maanden de tijd voor gehad, maar toch is het anders eens je wéét wanneer je ten laatste je kindje bij je zal hebben.

Pfoewie, die laatste uitdrukking kost me moeite, want er is natuurlijk nog steeds die schrik dat er nog iets zou fout lopen.. 't Is dat ik "for the record" niet aan bijgeloof doe hé. :-)

Deze morgen een half uurtje aan de monitor gaan liggen; alles was perfect met ons Erwtje! Qua opening ben ik niets opgeschoten, dus dat is wel jammer. Maar voor de rest bleef de gyne erbij dat ik nog steeds alle kansen heb op een natuurlijke bevalling. Ze vroeg of ik zelf een datum voor ogen had ivm inleiding en het was éven verleidelijk maar heb dan toch maar wijselijk gezegd dat ik zo lang mogelijk wil wachten. Wat dus wil zeggen dat ik volgende week maandag binnen moet, als ik tegen dan nog niet bevallen ben.

NOG! HOOGSTENS! 6! KEER! SLAPEN! EN! IK! WORD! MAMA!

(Oeioei, is dat niet "jinxen"? Ah, nee, juust; ik geloof er niet in. ;-) )

02/06: Wat je mama zal missen..

2006-06-02T14:12:00.000+02:00

.. je voetje, steevast in mijn rechterzij; zo tastbaar dat ik het zachtjes kan masseren..

.. hoe datzelfde voetje lijkt terug te masseren door héél langzaam langs mijn zij te strijken..

.. hoe je begint te bewegen als ik iets zoets naar binnen werk..

.. hoe je benieuwd bent naar dat klotsend water als ik een badje neem..

.. of naar die douchestraal die je probeert te grijpen..

.. hoe je vrijwel iedere avond, net als ik het licht uitdoe, de hik krijgt en mijn buik ritmisch op en neer laat gaan..

.. hoe het voelt om nooit alleen te zijn..

.. hoe ik je hartje horen kan; een paardje in gallop..

.. hoe lang het zingen voor mijn erwtje-zoet; zachtjes, ik voor jou alleen..

.. hoe ontzettend ontroerd ik ben als ik merk dat je rustig wordt van je papa zijn grote, warme handen op mijn buik..

Je mama zal veel dingen missen, lief kleintje, maar kom nu toch maar uit je veilig huisje.. Je mama ziet je nu al zo ongelofelijk graag dat de tranen haar soms zomaar over de wangen rollen van geluk.. En dan de schrik je misschien toch nog te verliezen..

Ik ben gulzig naar je gezichtje, en dat voetje, lief en zacht..

Ik wil je zien en ruiken en voelen en vastnemen en steeds weer voor je zingen, nacht na nacht..

30/05: Nog maximum 2 weken!

2006-05-30T19:44:00.000+02:00

Net op controle geweest: aan 2cm opening geraak ik net niet, maar er was toch weer wat bij! Arbeid gespaard dus! :-)

Voor de rest is de baarmoederhals volledig verstreken, dus de gyne zei dat ze denkt dat het niet lang meer zal duren. Maar ik ken dat: heb al tè vaak van anderen hetzelfde verhaal gehoord die dan uiteindelijk nog ingeleid moesten worden, dus ik ga voorlopig nergens van uit..

Heb trouwens een soort van "einddatum" gekregen: als ik op maandag 12 juni nog niet bevallen ben, leiden ze me in. Is echt wel leuk het zo definitief te weten. Nog hoogstens 13 keer slapen dus! :-))))

En nog hoogstens 13 keer slapen met een dikke buik vol leven.. :-/ Maar bon, ik zal dan leven in mijn armen hebben hé. :-))))

28/05: Buikjesfoto's

2006-05-28T21:27:00.000+02:00

Snel nog wat buikjesfoto's genomen voor het te laat is.. ;-)

19/05: We zijn geopend!

2006-05-19T11:54:00.000+02:00

Gister bij de gyne bleek dat ik 1cm opening heb! De weg naar de gegeerde 10cm is dus geopend! Ze zei dat het echt wel goed is van zodra er opening is; maakt het eventuele inleiden veel makkelijker!

Alweer iets dat perfect op schema is dus. Man man, ik blijf het onvoorstelbaar vinden hoe ongelofelijk perfect deze zwangerschap verloopt. Mijn lichaam heeft me op dat vlak echt wel totààl niet in de steek gelaten en daar ben ik zo blij voor want de angst dat ons kindje nadelen zou ondervinden van mijn toch-wel-vaak-rotlijf was groot.. Maar ongegrond dus! :-)

Voor de mama daarentegen is het lichaam minder lief.. :-/ Dat is natuurlijk bijkomstig in vergelijking met hoe de baby het stelt, maar de laatste dagen begin ik mezelf er toch stiekem op te betrappen dat ik begin te hopen dat het nu toch allemaal niet te lang meer duurt.. De maagpijn (als ik bvb 's nachts nog maar een slok water drink, hou ik die zelden binnen :-/ ), de bekkenpijn, de slapeloosheid (ipv ieder uur word ik nu al vaak ieder half uur wakker), de slapte, de diarree, de indalingspijnen, enz.. Het begint nu toch zo zijn tol te eisen dat ik begin te verlangen naar het einde. En wat er sinds een week of wat bij gekomen is, maakt dat ik het helemààl niet meer goed zie zitten: pijn aan mijn ribben. En niet de porren die je daar krijgt hoor; dat is normaal en is maar even. Nee, het gaat over spieren die daar ontstoken zijn en ribben die echt als gekneusd aanvoelen (weet niet of ze het ook echt zijn; niemand mag er aankomen ;-) ).. :-/ Op mijn zij liggen gaat dus bijna niet en zelfs gewoon ademen doet pijn. Me 's nachts even omdraaien in bed, is dus geen pretje..

Maar bon, het duurt nu nog maximum een week of 3, 4 en al die pijn weegt voor geen goud op tegen de opluchting dat alles zo complexloos verloopt voor ons kindje. En gauw, gauw is de dag daar dat ik ons Zoeterwtje in mijn armen mag houden.. :-))

05/05: Het aftellen is nu echt begonnen!

2006-05-05T11:16:00.000+02:00

Gister op controle bij de gyne bleek dat mijn baarmoederhals verweekt is en dat ons Zoeterwtje mooi aan het indalen is. Mijn lichaam is zich dus perfect mooi op schema aan het voorbereiden op de bevalling. Hoewel het eigenlijk ook geen exacte wetenschap is; er zijn vrouwen die op 28 weken 3cm opening hebben en uiteindelijk op 42 weken nog moeten ingeleid worden. Er zit dus niets anders op dan afwachten. Maar dat het nog maximum 6 weken gaat duren voor ons Erwtje ter wereld komt, staat vast! :-)))) Maf idee hoor.. Zeker gezien van waar we komen..

Hij/zij was goed gegroeid ook; maar zit niet meer zò ver voor op schema: 2kg700. 't Zal nog steeds een ferm boeleke zijn (geschat geboortegewicht 3kg500), maar niet uitzonderlijk zwaar. Toch een beetje tot opluchting van de mama. :-))

Ik was mijn gebruikelijke 100gram bijgekomen, dus voor mij is zwanger zijn blijkbaar nog steeds het beste dieet. :-)

Week 35
Je baarmoeder bereikt haar hoogste punt, dat wil zeggen dat je maag en longen steeds minder plaats hebben. Je kan dan ook last hebben van maagzuur en/of kortademigheid.
Je baby is volop bezig met zijn vetlaag verder op te bouwen. Je baby is nu 44 cm en weegt al 2500 gram.

Vanaf nu meer op controle: binenn 2 weken alweer!

Week 36
Je baby is er nu bijna aan toe om geboren te worden, alleen zijn zijn longetjes nog niet helemaal klaar. Rond deze tijd daalt je baby in, wat wil zeggen dat je weer wat meer plaats krijgt voor je maag en longen. Misschien moet je nu terug meer gaan plassen, omdat je baby na het indalen lager in je buik komt te liggen en zo tegen je blaas kan drukken. Je baby is nu 45 cm groot en weegt een goede 2900 gram.

21/04: Nestje

2006-04-21T15:08:00.000+02:00

I'll make you a nest, a soft, warm nest
(A lullaby by anonymous)

Ergens in december 2004 gebruikte ik exact ditzelfde liedje om mijn gevoelens te duiden na onze eerste terugplaatsing. Het lijkt een eeuwigheid en vele werelden ver weg.. Dat een gyne-bezoek nu enkel nog draait om ons boeleke te zien zwaaien op een TV-scherm en om nog eens te horen dat alles ok is, is een verschijnsel dat maar sinds een paar weken als een beetje normaal aanvoelt.. Nog steeds verwacht je ergens wel dat ze elk moment kunnen zeggen dat het allemaal maar een fout was en dat er in je buik gewoon een schoppend gezwel zit ofzo. :-)

Maar ondertussen is het gevoel van "het is tòch echt" zoooveel groter geworden en ben je zo'n enorme band gaan kweken met dat schepseltje binnenin je dat hij/zij gewoon een gezinslid is geworden zoals er hier nog wel meer rondlopen.. Je praat over hem/haar door de naam te gebruiken, je fantaseert over hoe hij/zij gaat zijn en je praat er verschillende keren per dag tegen.. Ik weet natuurlijk niet hoe het zal verlopen als dat kleine wezentje dan uiteindelijk mijn buik verlaat en of ik die band dan nog zo zal voelen, maar op op dit moment is mijn liefde voor ons kindje al zoveel groter dan ik ooit had kunnen denken..

En dat brengt een paar rare nevenverschijnselen met zich mee. :-) De fameuze nestdrang bvb.. Nog niet zolang geleden lachte ik met dit verschijnsel, net zoals ik indertijd hard lachte met typische "zwangerschapsgoestingskes". Maar kijk: ook daar ben ik van moeten terugkomen. ;-) Man, man, heb ik me de laatste weken onrustig gevoeld ivm dingen die nog gedaan moesten worden! :-o En me druk gemaakt over details; niet te doen! Ik zag letterlijk doembeelden van Kind en Gezin die ons Zoeterwtje kwamen weghalen als de parkwieg niet dè meest perfecte plaats in huis zou krijgen of als er ook maar meer dan 3 haren in de omringende 5m² te bespeuren zouden zijn. Echt: alle rationaliteit was gewoon foetsjie.

Gelukkig gaat het wat beter, want hoe grappig het soms voor een buitenstaander kan zijn, ik werd er vreselijk labiel en ongelukkig van. Komt daar nog bij dat sinds een week of 3, 4 het lichamelijk echt wel snel bergaf is gegaan. Bij de minste inspanning heb ik harde buiken (oefenweeën), ik heb overal spierzwakte, ben erg duizelig (bloeddruk), veel last van hypoglycemie, de misselijkheid is terug in volle glorie en natuurlijk nog steeds die ****ing maagpijn (ondanks de Zantac) en vermoeidheid. Ik slaap ook gemiddeld maar 5 uur per nacht (terwijl ik er wel 9 in bed lig), maar gelukkig heb ik de luxe dat ik die slaap overdag kan inhalen hé.

Maar bon: echt veel doe ik dus niet meer; soms probeer ik nog eens iets te doen (meestal iets van baby-voorbereidingen), maar na een uurtje is mijn pijp meestal uit. Die arme goeierd van een Frank staat er dus helemaal alleen voor: boodschappen, kuisen, koken, enz.. Hij doet het allemaal. Echt super hoor; hij doet het zonder morren èn het is zelfs goed gedaan! Voor mannen toch niet altijd even vanzelfsprekend. ;-) Ben echt trots op mijn ventje! En dankbaar natuurlijk. :-)

Ondertussen is dus zowat alles klaar qua voorbereidingen: het valiesje staat klaar, in de living is plaats gemaakt voor babyspullen, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, enz.. Leuk hoor! En o zo spannend hé. Heel je denken is geshift naar bevallen, de thuiskomst, enz.. En het is ook ineens allemaal zo snel gegaan! Ineens heeft iedereen het over "aftellen" en "de laatste loodjes". En hoezeer ik ook uitkijk naar de "ontmoeting" met ons kindje, toch zal ik de dikke buik en de schopjes erg hard missen. Dus probeer ik echt nog van iedere second te genieten en hoop ik stiekem dat het nog even mag duren! :-)

Bij de gynaecoloog was de vorige keer ook alles weer prima: ons Zoeterwtje is nog steeds niet van de kleinsten: 2.2kg en dus ligt het geschatte geboortegewicht net onder de 4 kilo. :-o Bij mij was er wel geen gram bij op een hele maand.. Ik eet natuurlijk heel weinig door die maagpijn hé.. In totaal nog maar een kilo of 5 bij op 7 maand.. Ach ja, het kan duidelijk geen kwaad voor de baby, dus da's 't enige dat telt hé.

Heel wat in te halen op vlak van ontwikkelijksfasen; hier gaat ie dus:

Week 29

De verhouding tussen je baby's hoofd en zijn lichaam zijn nu beter. Hij vult je baarmoeder al bijna helemaal. Als je erop let, zul je merken dat er al een duidelijke regelmaat in zijn bewegingen zit. De meeste baby's hebben immers al een eigen dag- en nachtritme. Je baby is nu 37 cm groot en weegt 1100 gram.

Week 30

Af en toe kun je een harde buik (soort wee) hebben, deze zijn normaal en masseren je baby. De meeste baby's liggen al met hun hoofdje omlaag, is dit nog niet het geval maak je dan geen zorgen. Je baby heeft nog zeker 2 weken lang voldoende ruimte om zich andersom te draaien. Je baby is nu 38 cm groot en weegt 1300 gram.

Week 31

Je baby ziet er al molliger uit. De donshaartjes en vernix beginnen vanaf nu langzaam aan te verdwijnen. In de luchttakken van zijn longen vormt zich een cellenlaag, die een bepaald vocht gaat afscheiden. Dat vocht zal ervoor zorgen dat de longetjes niet inklappen, als je baby voor het eerst ademt na zijn geboorte. Je baby is nu 39 cm groot en weegt 1500 gram.

Week 32

Op het eind van deze week is je baby zo goed als klaar, maar hij kan beter nog wat wachten met geboren te worden. Zijn onderhuidse vetlaag moet zich immers nog eerst verder vormen. Deze laag zal hem helpen zich warm te houden buiten de baarmoeder. Mocht hij nu geboren worden, zou hij dus nog steeds in de couveuse moeten. Je baby is nu een 40 cm groot en weegt 1800 gram.

Week 33

Normaal gezien ligt je baby nu met zijn hoofdje naar beneden, klaar om geboren te worden. Hij heeft niet veel plaats meer, zodat zich nu nog omdraaien quasi onmogelijk is. Men veronderstelt dan ook dat hij zo zal blijven liggen tot aan de bevalling. Je baby is nu 42 cm groot en weegt zo'n 2000 gram.

Week 34

Je baby's huidje wordt steeds soepeler en roziger. Hij knippert met zijn oogjes en kan licht en donker al goed onderscheiden. Hij drinkt vruchtwater, wat goed is voor de ontwikkeling van z'n maag en darmen. Je baby is nu 43 cm groot en weegt ongeveer 2250 gram.

16/03: Kloek..

2006-03-16T13:29:00.000+01:00

..dat wordt onze baby, zei de gyne deze morgen! Gemiddeld is een goeie 900gr wat hij/zij nu zou moeten wegen, maar ons Zoeterwtje weegt er reeds 1300! :-o

Voor de rest alles dik in orde met mama en spruitje!

10/03: Het einde van die "lange weg" komt in zicht!

2006-03-10T11:37:00.000+01:00

Hey iedereen!

We zijn alweer een serieus eindeke verder in de zwangerschap hé. Ik zit in mijn laatste trimester nu.. Ineens is alles heel snel van "allez, proficiat hé" naar "amai, dat wordt echt aftellen nu hé" gegaan.

Het kindje is levensvatbaar nu, al is iedere dag extra in mijn buik natuurlijk meegenomen en zelfs belangrijk. Maar gewoon de idee dat het zou kunnen doet mij natuurlijk zweven.

Ondertussen wordt ook de laatste hand gelegd aan onze ideetjes voor de geboortekaartjes en het doopsuiker (en 100% volgens onze traditie hierin zijn we vollédig van gedacht veranderd na eerst een vast gedacht te hebben ;-) ). Ook de geboortelijst staat nu zowat helemaal vast en de ceremonie krijgt ook vorm.

Volgende week begin ik met prenatale kine en beginnen we samen een prenatale cursus in 't ziekenhuis te volgen.

En als dàt allemaal achter de rug is, zijn we ergens midden april en dan is echt àlles helemaal klaar voor de komst van ons prutske! :-) Al hebben we liefst dat hij/zij blijft zitten tot begin juni natuurlijk.

Ondertussen ben ik natuurlijk erg benieuwd naar alweer de echo van volgende week; naarmate de volgende controle komt, ben je toch weer steeds nieuwsgieriger of alles nog wel ok is met je zoeterwtje! Je voelt hem/haar wel bewegen, maar de ene dag is al wat rustiger dan de andere (ik merk er dan ook niet meer echt een ritme in; tenzij dan als ik rust) en dan word je hoe dan ook toch een beetje ongerust.. Hoewel de schopjes sinds een paar weken toch echt wel harder geworden zijn: je ziet mijn buik nu echt alien-gewijs op en neer gaan. :-))

Met mij gaat het de laatste dagen nu echt wel flink beter. Ook de bekkeninstabiliteit is gebeterd vreemd genoeg; had gedacht dat dat er niet mee samen hing, maar blijkbaar dan toch..

Nog even een update van het buikgebeuren:

25 weken:
De beenderen worden steviger, waardoor je je baby harder zult voelen schoppen. Hij groeit iets minder vlug, maar wordt wel al wat dikker. Vanaf nu kan hij geluiden van buitenaf horen: papa's stem, muziek,... Maar bij harde geluiden schrikt hij op.
Je baby is nu 32,5 cm groot en weegt zowat 650 gram.

26 weken:
De huid van de baby is volledig ondoorzichtig geworden.
De vertakkingen van de luchtpijp worden nu al gevormd, maar de longen zelf zullen pas helemaal klaar zijn na de geboorte.
Je baby is nu 33 cm groot en weegt 720 gram.

27 weken:
Dit is het moment waarop je baby voor het eerst zijn ogen opent. Zijn oogkleur is nu nog leigrijs, de definitieve kleur komt pas een paar maand na de geboorte te voorschijn.
Je baby is nu 35 cm groot en weegt zowat 850 gram.

28 weken:
Nu is je baby "officieel" levensvatbaar, wat wil zeggen dat hij het onder professionele begeleiding zou kunnen redden, als hij nu geboren werd. Ook moet je hem vanaf nu gaan aangeven op de dienst bevolking, in het gemeentehuis van de plaats waar hij geboren is.
Je baby is nu 36 cm groot en weegt 950 gram.

15/02: Alles OK met **************

2006-02-15T11:01:00.000+01:00

Geen echo deze keer; wegens te verhullend. :-) Wel was alles goed met ons boeleke; hij/zij weegt al meer dan 800 gram! :-o

Ik ben ook wat gerustgesteld omdat ik de laatste dagen toch wat buikpijn had; de gyne heeft dat dan onderzocht en is gewoon te wijten aan het uitrekken van de baarmoeder (bandenpijn) en (omdat het zo laag zit) ook aan de bekkeninstabiliteit. Niets om me zorgen over te maken dus; hèhè!

Verder is ook met mij alles in orde; ben nog maar 3 kilo bijgekomen; flink hé? dat die er vooral de laatste weken, toevallig samen met het weerkeren van mijn eetlust (en ijsjeslust.. mmmmmm.. :-) ) bijgekomen zijn, hoeven we niet persé te vermelden hé. :-))

En nu is het dus weer 4 lange weken wachten om ons prutske nog eens te zien; dan beginnen ook de inwendige onderzoeken; kijken of ik nog geen ontsluiting heb enzo. Dan begint het aftellen naar de geboorte pas echt hé. Spannend!

12/02: And so I'm back..

2006-02-12T10:50:00.000+01:00

.. from outer space indeed! Pffff.. Heb me een tijdje behoorlijk slecht gevoeld; helemaal terug CVS'erig; iets wat ik toch al een poos niet meer gehad had. Spierpijn, gewrichtspijn, ik-kan-mijn-ogen-niet-meer-openhouden-vermoeidheid, enz.. De hele Rottige Reutemeteut. Het was al een dag of 10 geleden begonnen, maar de ververs hebben mij de definitieve klop gegeven. Maar nee gij, niet letterlijk! (Tsja, mijn gevoel voor humor is nog niet helemaal terug.. :-/ ;-) )

Het slechte nieuws is dat we nog maar aan ongeveer de helft zitten, dus volgende week staan er mij weer een dag of 4 van vroeg opstaan en een hele dag op schok zijn om te vluchten voor de schuurmachines te wachten. Ach ja, van zoiets weet je dat het eindig is hé; het doet mij alleen sidderen ende beven voor wat komen gaat vanaf de geboorte van ons kindje.. Als 4 dagen uit mijn gewone ritme mij zo van slag maken, dan wordt het serieus afzien.. Ik hoop maar dat we tegen dat genoeg hulp enzo gevonden hebben, want ik heb natuurlijk vooral schrik dat ons kindje er onrechtstreeks last van gaat hebben.. Ach ja, we moeten erdoor hé. Gewoon een kwestie van goed voorbereid te zijn. Om die reden geven we bvb. ook een babyborrel na de geboorte; zo wordt het bezoek toch al geconcentreerd naar 1 dag ipv nog maanden aan een stuk iedere avond tegen de slaap zitten vechten; daar heeft het bezoek ook niets aan hé.

Maar bon, veel verder zijn we met onze baby-voorbereidingen niet gekomen deze week. De afspraak met de vrijzinnigen is uitgesteld tot nog onbepaalde datum en toen we belden voor een afspraak ivm de geboortelijst, bleek dat de wachttijd hiervoor 6 weken is! :-o Gelukkig dat we zo vroeg belden dan.. :-/

Maar bon, we hebben ons toch goed beziggehouden deze week: stilaan overal meer plaats maken voor babyspullen (Frank wou dit wat enthousiast oplossen door de spiegel die in onze living stond om te stoten. Er is nu wel een schoon hoekje vrij; ideaal voor de maxi-cosi lijkt me. ;-) ), zwangerschapskledij gaan zoeken (en geloof mij: het is zoèken), cinemaatje gedaan, ideetjes gaan opdoen voor doopsuiker, enz..

Ook eindelijk naar dokter geweest voor een voorschrift Zantac; de maagpijn werd te erg en dit helpt toch om 's nachts wat vlotter te slapen, zo zonder pijn.

Toen vond die trut dat mijn urine moest onderzocht worden en wel daar, meteen, zo maar op bevel! Ja, du-uh, Wolfje en iets op bevel doen gaat sowieso al niet vlot en als dat bevel dan nog behelst dat je je urinestraal in een potje kleiner dan je pink moet mikken terwijl je dokter vol ongeduld een kamer verder zit te wachten, dan weet je dat je een voorschrift voor nakende rampen in handen hebt.
Na een 10-tal minuten kwam de dokter dan ook bezorgd checken of ik nog niet van mijn stokje en haar WC-bril gevallen was en dan ben ik maar met het schaamrood op mijn wangen naar buiten gekomen en toegegeven dat het plassen toch niet zo goed lukte.
Je moet weten dat hier echte trauma's mee gepaard gaan, want op medisch onderzoek in school vroeger lukte dit ook al nooit, wat me altijd boze en rollendraaiende blikken van de verpleegsters daar bezorgde. Brrr..

Wou ook meteen even oren laten uitspuiten nu ik daar toch was (jaja, haha, lach niet; om de paar jaar moet ik dat laten doen :-p ) en ja: dàt was echt een superidee. De prop was zo hard dat het na een tijdje uitspuiten inwendig begon te bloeden, waarna ik dringend moest gaan liggen vanwege de kamer die toch vervaarlijk begon te draaien. :-/

Heb dus in totaal een klein uur van die dokter haar tijd opgebruikt; gelukkig waren we de laatste van het spreekuur; iedereen vòòr ons was altijd na 5 of 10 minuten buiten.. :-/

Jaja: spannende avonturen bij de dokter; als daar geen langspeelfilm van komt..

Enfin! Ondertussen gebeurt er hier ook vanalles in mijn buik geloof ik.. Even checken:

Week 23:
Je baby oefent zijn longetjes, hij ademt vruchtwater in en uit. Maar hij blijft ook veel bewegen, vaak reageert hij al op aanraking of geluid. Je baby is nu 30 cm groot en weegt 500 gram.

Week 24:
Je baby is nog heel dun, maar wel al flink gegroeid. Hoewel zijn voornaamste organen al voldoende ontwikkeld zijn, zijn zijn longen nog onvoldoende rijp om je baby te laten overleven buiten de baarmoeder. Je baby is nu zo'n 32 cm groot en weegt 550 gram.

Het is volop uitkijken nu naar het behalen van de officiële grens van levensvatbaarheid; die ligt in België op 28 weken (in andere landen 24 weken en dat was gister!). Nog een 4-tal te gaan dus!

31/01: Nog meer gekabbel..

2006-01-31T15:29:00.000+01:00

Hey iedereen!

Eigenlijk weer niet veel speciaals te melden hoor.. Allez, voor mij is zowat iedere dag een hoogdag ;-D maar voor jullie is het waarschijnlijk gewoon meer van hetzelfde. ;-)

Ben vorig weekend om de eerste zwangerschapskledij geweest! Ik paste maar in 1 broek meer, dus dat werd tijd. :-) 1 broek gekocht (jeezes, wat is er weinig keuze :-/ ) en 1 buikband (leuk accessoire om je outfit wat op te vrolijken en het buikje te benadrukken ;-) ). Volgende week heeft mijn ventje een week vrij en dan gaan we eens deftig shoppen! Jeej!

Er staan dan nog wel meer baby-dingen op het programma trouwens: geboortelijst vastleggen, kinderkamer wordt geschilderd, afspraak met Vrijzinnigen ivm geboorteceremonie, uitkijken naar zaaltje voor die ceremonie en aansluitende babyborrel, enz.. Leuk, leuk, leuk! :-)

Lichamelijk gaat het niet al te best de laatste dagen/weken.. De misselijkheid is voor 95% van de baan, maar aiaiai, die maagpijn.. :-(( Houdt me 's nachts serieus wakker, samen met de bekkenpijn. Slaap in beetjes van anderhalf uur.. Ach ja, is om alvast te oefenen zeker? ;-)

Maar het is vooral toch genieten hé! De schopjes worden steeds duidelijker (ik herken er nu ook een patroon in: bij het ontwaken, het inslapen, na het eten, enz.. ) en de eerste opmerkingen van onbekenden over mijn overduidelijk zwanger buikje zijn ook een feit! Echt super; samen met het feit dat we ons zoet erwtje nu ook bij naam kunnen aanspreken, zorgt dat er allemaal voor dat het nakende ouderschap steeds echter wordt.

Nog even checken waar we precies zitten:

Week 21:
Nu heeft je baby nog alle ruimte om te bewegen, daardoor kun je hem de ene keer onder en de andere keer boven in je buik voelen. Zijn huidje is al minder doorzichtig aan het worden. Je baby is nu 27 cm groot en weegt 380 gram.

Week 22:
Je baby is vooral actief als jij rust of slaapt. Ben jij daarentegen actief, dan wordt hij door je bewegingen als het ware in slaap gewiegd. Opmerkelijk is dat elke foetus, hoe klein hij ook is, zijn eigen favoriete slaaphouding heeft. Er komt nu een laagje vernix op het babyhuidje, dit zal je baby's velletje beschermen tegen de langdurige inwerking het vruchtwater. Bij de geboorte is het meeste huidsmeer alweer verdwenen, het beetje dat overblijft helpt de tocht doorheen het geboortekanaal te vergemakkelijken. Je baby is nu 29 cm groot en weegt 440 gram.

Ongelofelijk! Als alles goed gaat, hebben we ons ************** (censuur! :-) ) binnen een maand of 4 bij ons!!!!! :-))))))))

17/01: Geheim prijsgegeven!

2006-01-17T11:44:00.000+01:00

Ja hoor! Het geslacht is prijsgegeven! :-) Nu ik het weet, wil ik het eigenlijk wèl voor mezelf houden. Er is al zoveel zo snel publiek geheim geworden (sowieso hoe ik zwanger geworden ben, de dag dat ik wist dat ik zwanger was, enz..), dat ik het deze keer wel een fijn idee vind dat we ook eens iets lekker voor ons tweetjes (drietjes ;-) ) kunnen houden. Ik blijf dus voorlopig nog doorgaan met het hij/zij. ;-)

Alles is goed nagegaan (hartje, hersentjes, maag,..) en gemeten (hoofdje, beentjes, buikje,..) en alles was perfect normaal zei de gyne! We zitten niet voor of achter, gewoon perfect op schema! Meer moet dat niet zijn om je moederhart te vervullen met blijdschap en opluchting hé!

Hier is hij/zij:

16/01: He/she is alive and kicking!!

2006-01-16T12:01:00.000+01:00

No more keeping quiet this life inside of me
Aaron lines

Wat zaaaaaaalig, die kleine schopjes binnenin mijn buik!! Ja hoor: sinds gisteren ben ik er zeker van: dit kan niet meer verward worden met borrelende darmen: dit zijn wel degelijk schopjes!! Ik loop hier dus echt weer op wolkjes èn met een vrij onnozel ogende grijns op mijn gezicht. :-) Dat ik dit mag meemaken.. Somebody up there likes me! :-)

Ik ben nu ook halfweg, wat wil zeggen dat in deze periode ongeveer ons kindje de geluiden buiten de baarmoeder ook kan waarnemen. We hebben een boekje gekocht dat ons daar alles over vertelt: wat de baby dan precies allemaal kan horen, hoe dat voor hem/haar moet klinken en dat hij/zij zelfs kan onthouden! Als je dus een bepaald nummer vaak draait tijdens je zwangerschap of je leest iedere dag hetzelfde gedicht voor, kan hij/zij dat later herkennen als hij/zij geboren is! Dat gaan we dus eens uittesten hé; alleen zijn we er nog niet uit welk nummer en welk gedicht. :-) Ook is uit onderzoek gebleken dat baby's vooral kalm worden van Mozart en piano, dus die 2 dingen galmen hier vanaf nu meer door de boxen dan anders!

Nog even de ontwikkeling overlopen:

Week 19:
De knopjes voor de blijvende tanden worden nu reeds gevormd. Zijn eerste donshaartjes verdwijnen en worden vervangen door een iets dikkere soort. Is dit je eerste baby, dan zal het waarschijnlijk niet meer lang duren eer je hem voor het eerst voelt. Je baby is nu 22 cm groot en weegt 250 gram.

Week 20:
Je baby groeit nu heel snel. Ook zijn spieren zijn sterker geworden waardoor je zijn bewegingen beter kunt voelen. Precies vlindertjes in je buik. Je baby is nu 25 cm groot en weegt ongeveer 320 gram.

Morgen alweer naar de gynaecoloog! Ben razend benieuwd; het ging deze keer een uitgebreide echo zijn waarin ze alle organen bekijken. En dan is er natuurlijk nog altijd de kwestie van het geslacht. Wie weet moet ik vanaf morgen niet meer hij/zij schrijven! :-)

04/01: En de zwangerschap, zij kabbelde voort..

2006-01-04T20:29:00.000+01:00

.. eerst op week 17:

"Hoewel zijn oogleden nog altijd gesloten zijn, kan je baby nu reeds donker en licht onderscheiden. Hij kan al geluiden horen, zoals: het kloppen van je hart, het knorren van je maag,... Op het einde van deze week zal je baby meer wegen dan je placenta. Je baby is nu 18 cm groot en weegt zowat 150 gram."

.. en toen ook op week 18:

"Deze week is je baby volop zijn reflexen aan het testen. Hij is net een kleine acrobaat: hij duikelt in het rond, schopt, trapt en grijpt om zich heen. Maar op andere momenten kan hij ook gewoon rustig op zijn duimpje aan het zuigen zijn. Je baby is nu ongeveer 20 cm groot en weegt 200 gram."

Zo ziet hij/zij er op dit moment uit:

Ook de kwaaltjes kabbelen voort. :-)) Hoewel de misselijkheid echt wel maar af en toe meer is; het is vooral maagpijn nu eigenlijk. Maar liever dat dan die misselijkheid, want daar kan je makkelijker iets tegen nemen hé. Mijn bekken is echt wel een probleem, maar als ik mijn oefeningen (zo'n 120 per dag! :-o ) en de "don't"-s van de kinesist consequent doe, hou ik het goed binnen de perken en dat is meer dan ik op gehoopt had, dus mij hoor je niet klagen!

Alles kabbelt dus rustig voort; het hartje-luisteren blijft een fantastisch avondritueel, we kijken uit naar de echo binnen 2 weken, en met nog meer spanning kijk ik uit naar het eerste schopje natuurlijk! Af en toe meende ik al iets te voelen, maar ja, mijn darmen zijn ook zo.. euh.. actief ;-) dat het waarschijnlijk eerder dat is..

Straf hé, een maand of 4 geleden waren we nog totaal onzeker over of er een kindje zou komen (adoptie of niet) en nu hoef ik me enkel maar meer zorgen te maken over de eerste schopjes.. Het "slap-me-want-ik-kan-het-nog-niet-geloven"-gevoel blijft dus heersen, al wil niemand daar op ingaan bij een zwangere vrouw blijkbaar.. ;-)

21/12: Check! OK!

2005-12-21T19:31:00.000+01:00

Alles was in orde!!!! :-))))) Hij/zij lag wel niet goed om definitief uit te maken of het nu een hij of een zij wordt. ;-) Maar alles is dus gemeten en goedgekeurd, dus we zijn weer gerust voor een maandje! Volgende keer zal ik halfweg zijn! :-o

Hier is ons zoet erwtje:

19/12: Sliding doors

2005-12-19T13:44:00.000+01:00

Iemand de film "Sliding doors" gezien? Gwyneth Paltrow haalt net OF haalt net nièt haar trein, waardoor ze ofwel net wèl hare sjoe betrapt of net nièt. Gevolg: haar leven verloopt 2 keer helemaal anders.

Hoewel: het einde is 2 keer hetzelfde.. Hmm.. dit had ik beter eerst van tevoren even bedacht hé. Alleszins: het is soms echt maf om eens te bedenken hoe je leven er had kùnnen uitzien.

Zo kregen we onlangs van beide adoptiebureaus waar we ingeschreven waren, de uitnodiging voor het volgende gesprek. Hebben natuurlijk beide bureaus verwittigd dat we ondertussen zwanger geworden zijn, maar dat deed echt raar. Voor zò veel jaren (om niet te zeggen mijn hele leven) ben ik ervan overtuigd geweest dat zwanger zijn niet voor mij zou zijn en dat ik later een kindje zou adopteren.. Ik was volledig aan dat idee verkocht en zag het al helemaal voor me. Ik wist meer over hechtingsstoornissen dan over zwangerschapskledij.

Ik ben zwanger zijn eigenlijk maar gaan appreciëren toen ik het al was. Daarvoor was dat een wereld waar ik me van afsloot zoals je het ook niet nodig vindt je te gaan verdiepen in de kunst van het lood gieten, omdat je vanzeleven geen loodgieter gaat worden.

Het deed ook raar omdat we nu definitief van die wachtlijsten zijn geschrapt zijn en ik soms nog steeds niet kan geloven dat er ook effectief een kindje gaat komen, dat ik nu zo'n beetje schrik heb dat we te vroeg die bruggen hebben opgeblazen.

Maar bon, allemaal ge-luxeprobleem-pieker dus, want dat ons kindje nog steeds alive and well (en binnenkort hopelijk ook kicking :-) ) in mijn buik zit, kunnen we iedere dag horen dankzij de Babysound. Hij/zij heeft trouwens ondertussen de kaap van de 16 weken bereikt!

Dit stond er vorige week te gebeuren:

"Je baby zal nu ongeveer zo groot als een koffielepeltje zijn. Hij krijgt zijn eerste donshaartjes (lanugo), die dienen om het huidsmeer (vernix) op zijn plaats te houden. Dat huidsmeer beschermt je baby dan weer tegen infecties, helpt om hem op temperatuur te houden en vergemakkelijkt de doorgang door het geboortekanaal tijdens de bevalling.Je baby is nu 12,5 cm groot en weegt 95 gram."

En sinds zaterdag staat dit op het programma:

"Je baby heeft nu hele kleine vinger- en teennageltjes gekregen. En ondertussen is zijn ganse lijfje al bedekt met die fijne donshaartjes of lanugo. Je baby is nu zo'n 15 cm groot en weegt 125 gram."

En zo ziet het er uit:

Overmorgen alweer naar de gyne. Zooooooo spannend alweer! Zeker omdat we nu ook misschien al het geslacht gaan kunnen zien! :-)))))) Daarna komt natuurlijk het dilemma of we dit geweldig geheim ook met de rest van de wereld gaan delen.. ;-)

Oh ja: vinden jullie de banner hierboven even schattig als ik? Vast niet, maar bon: ik zou dat staafje zo willen vastnemen, in een doosje stoppen en overal mee naartoe nemen om af en toe naar te kijken en te weten:
JA! IK! BEN! ZWANGER!

08/12: Le nouveau Babysound est arrivé!

2005-12-08T19:59:00.000+01:00

Jipieeeeeeee!! Zat vandaag al bij de post!!!! :-)))) Zalig zeg, zo de hartslag van je kindje op gelijk welk moment kunnen beluisteren! Ik heb al geweldig veel zelfbeheersing aan de dag moeten leggen om dat ding niet met superkol aan mijn buik te bevestigen en zo 24/24 te kunnen genieten van dat fantastische bewijs van nieuw leven in mij.

2 hartslagen in 1 lijf.. Magie pur sang!

Vanaf nu wordt het avondritueel voor het slapen gaan: buik inwrijven met olie tegen striemen en daarna luisteren naar ons zoet erwtje! :-) Voor de nieuwsgierigen: het is voorlopig nog maar zo zachtjes te horen dat ik nog even ga wachten met het online te zetten.. Even geduld dus aub! ;-)

Vandaag voor het eerst naar de nieuwe kinesist hier in Lokeren geweest. Zag het immers niet meer zitten om nu met de zwangerschap nog altijd zo ver tot bij mijn oude kinesist te gaan. De bekkeninstabiliteit werd inderdaad bevestigd en ik kreeg een klein uur lang 700 do's maar vooral don'ts over hoe dat ding aan te pakken. Ik moet ook een bekkengordel dragen en aangepaste oefeningen doen. Ik ben blij dat ik op weg ben het probleem op zijn minst al te laten stagneren want erop beteren doet het normaal niet. Maar ja, ze heeft in totaal nog "maar" 3 patiënten gehad die er levenslang last van hebben overgehouden. :-s

Verder vertrekken we hier morgen alweder voor een weekendje weg. Mijn ventje verjaart zaterdag (37! :-) ) en dus trekken we een paar daagjes naar Nederlands Limburg; vlakbij het Drielandenpunt. Hopelijk hebben we tijd voor een paar Duitse kerstmarkten; zoooooo romantisch, kuieren met ons drietjes in een feeërieke zee van lichtjes.. Mmmmmmm.. :-)

Tot volgende week ergens! *zwaai*

03/12: Hoort wie klopt daar kinderen?

2005-12-03T12:23:00.000+01:00

Het is het hartje van Frank&Veerles babietje!! :-) Ja, ik wou iets met Sinterklaas verzinnen, maar SOMMIGEN zullen het wel weer niet grappig vinden! ;-) Ach, parels voor de zwijnen hé! :-p

Enfin, wat wil ik hier nu mee zeggen? Ah, ja, dat we ons een

aangeschaft hebben! Ne watte? Nen Babysound ! Leuk apparaatje waar je dus zelf op gelijk welk moment de hartslag van je baby kan horen! Je kan dat geluid zelfs opnemen en/of naar iemand doormailen enzo! Als ik hem ontvangen heb en het is gelukt, zal ik het hier eens online zetten. :-)

Voor de rest is het: "ENTER 14de week!"

"Je baby is al een echt woelwatertje, maar dat zul je pas over enkele weken voelen. Hij drinkt ook al kleine beetjes vruchtwater en plast die later terug uit. Soms durft hij zich hierin wel eens te verslikken en dan krijgt hij de hik. Je placenta heeft nu het werk van de dooierzak overgenomen. Ze zorgt ervoor dat je baby voldoende voeding en zuurstof krijgt. Je baby is nu 9 cm en weegt 60 gram."

27/11: Week 13

2005-11-27T10:55:00.000+01:00

Man, straffe verhalen dat ik weer te vertellen heb! NOT! Maar altijd fascinerend is het te zien waar ons sweetpeake (al die woezepiezeklafke werden zelfs mìj te veel ;-) ) deze week zit:

"In de dertiende week is je baby helemaal gevormd! Het is nog niet levensvatbaar, het heeft nog maanden nodig om verder te ontwikkelen, dus de komende maanden zit het nog lekker comfortabel in jouw buik! De rest van je zwangerschap is dus om je baby verder te laten groeien en de organen te laten rijpen zodat ze strakjes klaar zijn voor hun taak Het gezicht is al helemaal gevormd, compleet met neus, mond en oren.
Je baby is nu 7,5 cm groot en weegt een 28 gram."

Verder blijft de roze wolk maar duren, want gister zijn we aan het klaarmaken van de kinderkamer begonnen! Vrij vroeg zul je zeggen, maar ik garandeer je: er staat nog voor een paar weekends puinruimplezier! :-)

En tenslotte wacht ik geduldig op die kwaaltjes waarvan ze mij beloofd hebben dat ze na de eerste 3 maanden zuoden wegtrekken.. :-))

Hier is 't zoet erwtje nog een keer:

22/11: Toch medewerking..

2005-11-22T11:06:00.000+01:00

Oh, tell me is this really true
Can it be, peace has come to me and you
Tell me over, over and over
Tell me is this really happening
(America)

.. van ons friezepetoelepetapke. :-) Nekplooimeting direct gelukt èn goed nieuws: er is slechts een kans van 1 op 2700. De test geeft geen 100% zekerheid, maar bon: de kans is toch klein dat het kindje het syndroom van Down heeft.

Deze keer geen aanwijzingen meer nodig om de echo te lezen; tot zelfs de vingertjes toe kan je zien!

Ik had ook nog steeds geen toxoplasmose opgelopen, dus da's ook schitterend nieuws. De volgende keer dat ik terug mag, is net voor kerstmis (21/12); dan zal ik al zo'n 4 maanden zijn; bijna halfweg!! :-o

Man, man.. Ik kan mijn geluk maar niet op.. Heb mezelf al verschillende keren in de arm geknepen (mensen kijken wat raar naar de blauwe plekken, maar who cares?) en mezelf afgevraagd:

Is this really happening?

21/11: Verjaardagen

2005-11-21T12:25:00.000+01:00

Een paar dagen geleden vierde dit eigenste blog zijn eerste verjaardag. Op 17 november 2004 schreef ik hier namelijk mijn eerste postje. En vanzeleven had ik niet gedacht dat ik een jaar later ferm zwanger zou zijn. Ik dacht dat het hier nog wel een tijdje zou blijven gaan over puncties en adoptiecursussen. Dat we nog wel een paar jaar tijd hadden om op 't gemakske door Amerika te trekken bvb. :-)
Wist je zo'n dingen toch maar op voorhand hé; het zou het proces op het moment zelf allemaal veel makkelijker maken. Maar, zoals mijn opa dan altijd laconiek zei: "Als mijn tante wielekes had, kost ze rijden!"

Ons kindje (en vooral wij ook ;-) ) viert deze week het behalen van zijn belangrijke 12de week! En dit gebeurt er deze week:

"In de twaalfde week is je kindje al erg fanatiek. De hersenen en spieren
werken al samen, zodat het schopt, draait met voetjes en polsen, en het balt
de vuistjes. Het fronst de wenkbrauwen en trekt gezichten!
De oogleden hebben zich gevormd en bedekken het ganse oog. De ogen sluiten zich en zullen pas in de zevende maand terug opengaan.
Vanaf nu is het ook mogelijk om met behulp van een doptone, het hartje te horen kloppen.
Je baby is nu zowat 6 cm groot en weegt 20 gram."

Ja, van alle beroering totàààl vergeten vermelden vorige keer: we hebben het hartje nu ook hòren kloppen!! Héél maf en ontroerend geluid en weer een stapje dichter bij de werkelijkheid!

Oh, ja: èn ik ben nu volledig van ALLE hormonen af!! Wel griezelig moment eigenlijk, want die geven niet zomaar wat ondersteuning: heel de opbouw van je baarmoederslijmvlies hangt daarvan af. Maar ik hoor dus bij de normale zwangeren vanaf nu! Allez, op dat vlak toch. ;-)

16/11: Wetenschappers zeggen: Tegendraadsheid niet genetisch bepaald!

2005-11-16T14:28:00.000+01:00

Wiiiiieeeeeeeeeee!! Alles was ok!! Hèhè, de grootste gevarenzone zijn we nu echt wel voorbij! Steeds meer en meer voel ik dat het nu gerechtvaardigd is als ik luidop zeg:

"Wij worden mama & papa."

Wij!! Mama!! En papa!!

Voor het eerst kreeg ik een buikecho! We kregen onmiddelijk een duidelijk beeld van ons snoezepollepetoezeke te zien! :-) Veel duidelijker zelfs dan de inwendige echo's vond ik. Onze spruit is nu een 5 cm en deze keer zaten we perfect op schema! :-)

Nadien was het dus tijd voor de nekplooimeting. Hier werd al duidelijk dat het een "karakterke" wordt, want ik heb daar zeker 20 minuten in die echostoel gelegen met als resultaat: NOPPES! De baby moet hiervoor mooi in profiel liggen en dat wou hij dus gedurende 20 minuten niet doen. Heeft ie niet van mij hoor! 8-) De gyne verontschuldigde zich dat ze nu een inwendige echo wou doen en dat dat toch wat onaangenaam kon zijn. WOEHA! Ja, madam, 't is nog maar mijn 432ste sinds vorig jaar. :-) Enfin, ook met de inwendige echo geen avance. :-) Mag nu volgende week dinsdag terugkomen; voor het eerst zal ik er meer naar uitkijken ons mini-onsje te zien dan schrik te hebben voor eventueel slecht nieuws denk ik! :-)

Hier istie weer:

13/11: Nog 3 streepjes! :-)

2005-11-13T12:11:00.000+01:00

Jipie, ik zit aan week 11 en dus mag ik (na 2 weken afbouwen) stoppen met 1 van de 2 hormonen die ik nog neem! Volgende week mag ik met de andere ook stoppen en ook met de dubbele dosis foliumzuur. Juij! Eindelijk een einde aan al dat geslik en opgesteek. ;-)

Maar natuurlijk is het uitkijken naar woensdag nog steeds het belangrijkste op de agenda. Ik merk dat ik toch wat zenuwachtiger wordt naarmate de echo dichterbij komt, ook al heb ik deze keer geen wegvallen van de symptomen gehad zoals vorige keer. Het blijft bibberen! Verder probeer ik me dapper geen zorgen te maken over het feit dat mijn eten me terug meer smaakt.. 8-)

Hier is de update:

Week 11:

Aan het einde van week 11 is het duidelijk herkenbaar als een klein mensje.
Het achterhoofd is nu wat groter dus de ogen zitten beter op hun plaats, ze
zijn nog in ontwikkeling. Het hartje pompt bloed door het hele lichaam en
ook via de navelstreng naar wat later de placenta wordt.

Deze week worden de zaadballen of eierstokken en allerlei andere belangrijke organen gevormd. Nu moeten ze alleen nog verder te groeien tot de tijd dat de baby geboren kan worden. Daarom is er na deze week, nog maar weinig kans dat je baby een of andere afwijking ontwikkelt.

Je baby is nu 5,5 cm groot en weegt 10 gram.

En even een fotootje, omdat het inderdaad zo schattig is! (Heb bij de andere updates ook fotootjes geplaatst voor de liefhebbers! ;-) )

06/11: Streepjes trekken

2005-11-06T20:03:00.000+01:00

Het gaat goed vooruit! Begin november al; we zijn in onze 10de week!

"In de 10e week groeien de longen en worden de maag en ingewanden gevormd. De navelstreng is gevormd en het bloed stroomt erdoor. De hersenen hebben zich snel ontwikkeld. Het hoofdje is nog steeds een heel stuk groter in verhouding tot de rest van het lichaam. Het is ongeveer een derde van de lichaamslengte. Aan het einde van deze week is het middenoor gevormd en beginnen ook de buitenste delen van het oor te groeien.
De vingers en tenen van je baby zijn al goed te zien, de enkels en polsen zijn gevormd en zijn oortjes hebben zich verder verfijnd. Verder krijgt je baby al wat haar op zijn hoofdje.
De placenta begint zich klaar te maken, door een grote hoeveelheid van het hormoon progesteron af te scheiden, om in de 14de week de rol van de dooierzak (Corpus Luteum) over te nemen.
Je baby is nu 4,5 cm groot en weegt zo ongeveer 5 gram."

Schattig hé? Vooral dat haar op dat hoofdje vind ik om bij te smelten.

Heb me dit weekend ook een schommelstoel aangeschaft! Was altijd al mijn droom om daar tijdens de zwangerschap zalig in heen en weer te wiegen en later om borstvoeding in te geven.

Mijn symptomen laten zich ook weer voelen; vooral de misselijkheid komt weer door de medicatie heen piepen.. Maar bon, 't is voor 't goede doel hé. :-)

Ik zal superblij zijn als we 10 daagjes verder zijn: dan is er de 12-weken-echo en als die goed is, mogen we toch echt wel vrij opgelucht ademhalen hé. Nog even streepjes trekken op de muur dus..

31/10: Daydream believer

2005-10-31T11:54:00.000+01:00

Daydream, I walk along on air
Building a castle there
For me and my love to share
(Ella Fitzgerald)

Ben beetje achter met het posten van de evolutie van ons frolfje; even aanpassen dus! :-)

Dit was vorige week:

"Week 8:
Je baby is nu ongeveer 2 centimeter! Het hartje klopt nu al krachtig genoeg om bloedcellen door de bloedvaten te laten circuleren. Je kindje was tot nu toe eigenlijk een slap vormpje maar deze week begint het ontstaan van het skelet. De botten van armen en benen beginnen nu harder en langer te worden, de vingertjes en teentjes zijn nu duidelijk zichtbaar.
Alle belangrijke organen zoals hersenen, nieren, longen, hart, darmen en lever zitten nu op hun plaats, ze zijn alleen nog niet geheel ontwikkeld. Ook worden de gewrichten gevormd van schouders, elleboog, knie en heupen.
In het embryo van 8 weken zijn alle organen, of in ieder geval de aanleg daarvan, aanwezig. Daarom wordt het vanaf deze week door de wetenschap foetus genoemd."

En nu zitten we hier:

"Week 9:
Nog steeds is het risico op een miskraam aanwezig maar de kans dat het fout gaat wordt steeds kleiner.
In week 9, is de foetus 3 centimeter lang, en weegt ongeveer 2 gram. Je baby heeft al een mondje, een tong en er is een klein neusje te zien. De armen zijn alweer gegroeid en je baby heeft nu ook al handjes met vingertjes! De beentjes die nu gaan groeien, hebben al knieën, enkels en tenen."

Ik betrap mezelf erop dat ik er steeds geruster en geruster in word en mezelf veel vaker toesta om weg te dromen bij kinderkamertjes, kinderkleertjes, de felicitatie-kaartjes die toekomen, enz.. De schoonouders hebben er al helemààl hun hart van vol en dit weekend was het dus ook zalig genieten om alle zwangerschaps- en bevallingsverhalen te aanhoren en te kunnen vertellen over hoe we ons voelen enz.. Van mijn ouders kreeg ik een paar lakentjes en kussensloopjes uit mijn wiegje van vroeger!

Ik heb ook een oude passie weer opgehaald, nl. haken. Ben eenvoudig begonnen (een babydekentje), want het is al paar decennia geleden dat ik me hier nog aan waagde. ;-) Zal binnenkort een fotootje posten als het af is. De bedoeling is dat ik daarna kleertjes ga proberen maken, maar dan zal de overgrootmoeder-in-spé toch even ter hulp moeten snellen vrees ik. :-)

CU L8tr!

27/10: "Hoofd, armpje, armpje, beentje, beentje.."

2005-10-27T09:53:00.000+02:00

.. waren de gevleugelde en diep gekoesterde woorden van onze prof deze morgen. Het hartje klopte en de grootte was ook weer prima! Onze mini-spruit is nu zo'n kleine 2 cm! Het echo-machien zei "8weken en 4dagen", wat eigenlijk 2 daagjes te weinig is, maar bon, ik ga me daar nu niet op (proberen) blindstaren. De prof vond het dik in orde en je mag toch veronderstellen dat ze er iets van kent. :-)

Het was dus ook een afscheid deze morgen van de IVF-afdeling van het UZ, want vanaf nu mag ik naar mijn eigen gyne gaan hier in Lokeren (binnen een week of 3). Iedereen van de afdeling zo heel blij met het goeie nieuws en of we toch zeker iets gingen laten weten hoe het verder ging enz.. Lieve mensen die ik hard zou missen moest je niet weten wat er aan vasthangt iedere keer als je ze ziet.

Oh ja: hieronder weer een fantastische impressie van ons mini-frolfje. :-))

18/10: Beetje down..

2005-10-18T14:39:00.000+02:00

Beetje down vandaag.. Een aantal symptomen zijn al een paar dagen minder of zelfs helemaal weg, heb al paar keer flinke krampen gekregen en nu net is er ook nog bruinverlies bijgekomen.. :-( Volgens het UZ hoeft er natuurlijk helemaal niets aan de hand te zijn, maar ik voel me echt ongerust.. Zit zo met een akelig voorgevoel.. Het is allemaal wat teveel toeval ineens om goed te zijn vind ik.. :-(

15/10: Life goes on..

2005-10-15T00:14:00.000+02:00

Inderdaad: life goes on.. Of tenminste: dat hopen we toch. Dit gebeurt er deze week:

"Week 7
Deze week ontwikkelen de wervelkolom en de hersenen van je baby zich bijna volledig. De "ledemaat"-knopjes beginnen uit te groeien tot armpjes en beentjes, met aan elk uiteinde een soort schijfje met kleine inkepingen: de handjes en voetjes.
Ondertussen heeft zijn hartje al 4 kamers (vorige week waren dat er nog 2) en pompt het bloed goed rond.
Je baby is nu 1 cm groot."

Ik heb Marijkes raad opgevolgd en een foto genomen van de echo. Dat leidde tot dit verbluffende resultaat:

Zie je em? Zie je em? Allez! Je ziet em toch wel zeker??!!

Schoooooon hé? :-))

14/10: ...

2005-10-14T23:14:00.000+02:00

Why does my heart
Feel so bad?
Why does my soul
Feel so bad?
(Moby)

Zoveel vreugde en zoveel verdriet op nog geen 48u tijd.. Eerst de echo van dinsdagmorgen die voor zoveel vreugde zorgde dat een mens spontaan èn naakt de lambada zou gaan dansen in een of ander shoppingcentrum.. En dan woensdagavond het immens verdrietige nieuws dat Ninaatje, ons jongste katje, mijn surrogaatkindje, het speciaalste huisdiertje in de geschiedenis van de mensheid, doodgereden was, een paar meter van onze deur.. Doodgereden! Hier in dat piepklein doodlopend straatje waar verdomme 2 auto's op een hele dag komen en dat met een kat die schrok als je hoestte..

Ik probeer een knop om te draaien, voor het levende wezentje in mijn buik, maar het laat verdorie een leegte na in mijn hart en een stilte in ons huis dat het miljaar niet makkelijk is..

Je ziet: ik heb de neiging om veel te vloeken.. Ik ben dan ook fucking pissed en ik mis haar zo verschrikkelijk.. Ik weet wel dat de liefde voor ons kindje later nog zo oneindig veel groter zal zijn, maar voorlopig was dit het dichtste bij "mama zijn" dat ik kwam.. Ik zal het dus ook nooit verloochenen en nooit vergeten wat ze voor me betekende.. Rust zacht lief Ninaatje..

11/10: Het klopt!

2005-10-11T10:34:00.000+02:00

My baby's heartbeat, calms me down
My baby's heartbeat, is a beautiful sound - woah
My baby's heartbeat, brings me round
My baby's heartbeat, ooh it just pounds.
(Eight Wonder)

Man, man, man! Wat een weken hebben wij achter de rug.. Deze morgen alwéér goed nieuws.. HET! HARTJE! KLOPT!

Wat een moment.. Alles was perfect in orde zei de prof: de grootte van de vruchtzak, de grootte van het embryo (een kleine 5mm).. Ik ben "goed op weg".. Wie had dat gedacht hé..

Daarna begon ze zelfs te vragen bij wie ik ging bevallen zodat ze mij konden doorsturen na de volgende echo. Stond ik daar schoon met mijn mond vol tanden: heb ik immers nooit bij stilgestaan omdat ik nooit ècht verwacht heb ooit zwanger te worden..

Nu wordt het toch moeilijk om niet te beginnen dromen hoor.. Terwijl het nog een lange weg is voor we die 12 weken voorbij zijn hé.. Maar kom: we zijn inderdaad goed op weg! :-)

Ik heb een mooi echootje maar we kunnen nergens scannen.. :-/ Nuja: veel is er nog niet op te zien ook. ;-) Maar zoals het verliefde aanstaande ouders (oooooh my god dat klinkt raar!!!!!!) betaamt, staren wij natuurlijk vooral uren naar de video van onze kleine spruit. :-)

07/10: Rollercoaster

2005-10-07T12:33:00.000+02:00

Hier staan we vanaf vandaag (6 weken):

Je baby heeft nog geen echt gezicht, wel 2 ogen die ver uit elkaar (bijna zijdelings) staan. Zijn mondje wordt gevormd en in allebei de kaken kunnen we nu reeds de knopjes voor de melktandjes terugvinden.
Kleine knopjes (de ledematen) komen te voorschijn. Eigenlijk lijkt hij nu wel een beetje op een piepklein zeepaardje.
Op het einde van deze week begint het hartje te kloppen en is er een primitieve bloedsomloop aanwezig.
Je baby is nu 5 a 6 mm groot.

Het is een vaak gebruikte metafoor, maar het voelt echt als in een rollercoaster: de ene moment voel ik me echt zeker en loop ik op wolkjes en de andere moment slaat de angst toe. De angst dat ik dat leventje nooit zal leren kennen..

Ik probeer de tekst hierboven dus afwisselend te lezen als ik me onzekerder voel; kwestie van dat verliefde gevoel op te roepen dat er leven zit in mijn buik. En ik probeer hem niet te lezen als ik te veel ga zweven. :-)

Het is vol spanning afwachten tot die eerste echo.. En ondertussen blij zijn dat ik me zo misselijk voel als kan zijn. En ongerust als ik dat een 10 minuten nièt ben. ;-)

04/10: Serieus geschrokken

2005-10-04T11:14:00.000+02:00

Geen leuke dag gister.. Verloor namelijk ineens bloed en kreeg krampen. Natuurlijk denk je dan direct aan een miskraam.. :-(

Moest van het UZ mijn HCG (zwangerschapshormoon in bloed dat aanduidt hoe ver je bent) laten prikken, maar wist de uitslag pas deze ochtend. En die is gelukkig positief! Het HCG is zelfs erg hoog! Moest minimum 3000 zijn en het was 10409! :-o

Ik snap er niets van.. Van waar komen dat bloedverlies en die krampen dan..? In het UZ konden ze het niet verklaren (kan vanalles zijn) en zeiden ze dat ik moet rusten en gewoon volgende week dinsdag om een echo komen..

Voorlopig betrouw ik het zaakje dus nog niet volledig, maar anderzijds liegt mijn HCG er natuurlijk niet om: ik ben nog steeds (ferm! ;-) ) zwanger.. :-)

30/09: This must be heaven!

2005-09-30T17:30:00.000+02:00

This must be heaven
Have I found what I've been looking for
This must be heaven
Have I finally stumbled through the door
Rick Astley

Vandaag precies 5 weken ver en dit staat er deze week op het programma! :-)

"In de vijfde week zie je een duidelijk hoofd- en staarteinde. Nu begint
de ontwikkeling van het centraal zenuwstelsel. Je baarmoederhals wordt
afgesloten met een slijmprop en van je baarmoeder wordt nu een veilig nestje
gemaakt."

Werk aan de winkel dus! :-)

Verder is het zalig om rond te lopen over straat en in de winkels zonder toch altijd die onvermijdelijke pijn die gepaard gaat met bolle buiken, draagzakken met de meest cute baby's in, enz.. Aan de kassa van de Delhaize werd volop gepraat over babynamen en ik wou het bijna uitschreeuwen dat wij daar zo stilaan ook aan mogen beginnen denken! :-) En de lieve apothekeres straalde helemaal toen ik eindelijk kon meedelen dat ik eens een positief antwoord had op haar immer welgemeende vraag hoe het met me was en of het nog niet gelukt was.

Mijn idiote smile is er dus nog steeds, evenals een paar kwaaltjes. Al zou ik toch graag een beetje maaginhoud de WC-pot in zien vliegen om mijn gemoed een beetje gerust te stellen.. ;-)

Allez, moet efkes een klapke gaan doen met Sint-Pieter! Tot later hé!

29/09: 4 weken en 6 dagen ver!

2005-09-29T13:52:00.000+02:00

Hey iedereen!

Het is me wat geweest sinds maandag! Ik loop niet op wolkjes, maar op hele wolkenpakketten! Als een verliefde puber (inclusief idiote smile) loop ik rond en van alle ook maar enigzins toepasselijke liedjes op de radio, krijg ik direct een krop in de keel. :-) Sinds gisteren is de misselijkheid wat minder en natuurlijk is het vertrouwen dan af en toe weg. Maar dat is gelukkig van vrij korte duur want de steekjes in mijn buik stellen me dan snel weer gerust. Maar het blijft natuurlijk de dingen dagje per dagje nemen hé.

Ik heb mailtjes opgedist van een vriendin die ergens in november 2001 ontdekte dat ze zwanger was.. ;-) Een tijd waarin ik ook al volop droomde over babietjes en niet kon wachten tot wij er een dik half jaar later aan zouden beginnen. Leuk om die mailtjes nu te herlezen en vooral ook het "evolutieschema" dat ik toen van haar kreeg. Week per week kan je lezen hoe ver je embryootje vordert, wat er in je lichaam gebeurt.. Heel maf en onvoorstelbaar allemaal!

"De eerste maand: week 1 tem week 4

Je hebt net getest.en je bent zwanger!!! Voordat je een positieve
zwangerschapstest hebt is er al ontzettend veel gebeurd in je lichaam. Om
de duur van je zwangerschap te berekenen ga je uit van de eerste dag van de
laatste menstruatie. Je bent dan eigenlijk nog niet zwanger. Men gaat van
deze dag uit omdat de dag van de bevruchting zelf niet precies te
achterhalen is. Om tot de uitgerekende datum te komen telt men hierbij 40
weken op.

In de eerste twee weken na de bevruchting gebeurt er heel veel. Het
bevruchte eitje dat zal uitgroeien tot jouw baby, vermenigvuldigt zich
razendsnel. Na zo'n 30 uur deelt het zich in twee cellen. Daarna, na
ongeveer 10 uur, van twee naar 4 cellen, van 4 naar 16 cellen enzovoort. Na
4 dagen komt het eitje in de baarmoeder het bestaat nu uit meer dan 100
cellen. Vanaf nu wordt het blastocyst genoemd. Deze bestaat uit 2 lagen, de
buitenste laag wordt later de placenta en de binnenste laag wordt jouw baby.
Het is niet groter dan een speldenknop. Nadat het in de baarmoeder is
aangekomen, zweeft het daar een paar dagen vrij rond.

Tegen het eind van de derde week zal de blastocyst zich innestellen in de
baarmoederwand. Het wonderbaarlijke is dat alles nu al vastligt, de
haarkleur, bloedgroep, welk geslacht enz. Het vruchtje is wel erg kwetsbaar.
Als er iets mis gaat bij de bevruchting of tijdens de eerste celdeling
sterft het vruchtje meestal vanzelf binnen een of twee weken af.

In de vierde week vermenigvuldigen de cellen zich nog steeds razendsnel en
vormen ze verschillende structuren, waaronder de buitenste laag cellen de
placenta. De binnenste cellen vormen in verschillende lagen die later zullen
uitgroeien tot lichaamsdelen van je baby en andere cellen ontwikkelen zich
tot het vruchtvlies. Aan het einde van de vierde week is het nog maar 2,5
millimeter groot. En toch is er een begin gemaakt met de vorming van het
skelet, het zenuwstelsel en het hartje. Een echt wondertje!!!"

27/09: What do you say when words are not enough?

2005-09-27T12:06:00.000+02:00

Deze melige zin van Johnny Logan was zowat het enige dat ik kon bedenken als titel.. Want wat zeg je als na meer dan 5 jaar (want toen ontstond mijn kinderwens) dan eindelijk dat fantastisch nieuws krijgt en eindelijk die gevleugelde woorden mag uitspreken: ik! ben! zwanger! ! !

Ik begrijp nog steeds niet dat ik gister niet van mijn stokje ging toen de verpleegster aan de telefoon zei: "Ja, mevrouw, ik heb goed nieuws hoor!" Ik barstte echt in tranen uit en kon enkel nog snikkend uitbrengen: "Oh, is 't echt waar?" Wat jammer dat mijn ventje er niet bij was.. Die probeerde ik natuurlijk direct te bellen maar aangezien hij bij Telenet zat, was dat niet vanzelfsprekend want de ontvangst is daar erbarmelijk. Enfin, na een keer of 3 (nog schuddebevend van het nieuws) te proberen en een paar keer te roepen "Frank, hallo, hoor je mij?", kon ik hem dan eindelijk het goeie nieuws meedelen.. De lieve schat begon ook te huilen en je kon zo met iedere traan de opluchting na al die jaren horen wegvloeien. Na wel een half uur proficiats uit te delen en te zeggen hoe gelukkig we wel niet waren met het nieuws en met elkaar, stonden we natuurlijk te popelen om het aan anderen te vertellen ook! Iedereen was echt supercontent voor ons en dat doet zoooo'n deugd. Onze ouders kijken er naar uit grootouders te worden en mijn oma.. ja, zij stond even erg te huilen aan de telefoon dan ik (we zijn al heel ons leven 2 sentimentele huilebalken en als je ons dan nog samenzet dan vloeien er heel wat beekjes over onze wangen) en herhaalde steeds maar dat haar gebeden verhoord waren en dat ze iedere dag kaarsjes brandde..

Het was dus echt de meest emotionele dag van ons leven gister.. De meest onwerkelijke ook.. Je hoort dat soms van anderen zeggen dat het was als in een droom (had dan altijd zoiets van "get real!"), maar zo was het dus echt. Op een gegeven moment twijfelde ik er echt aan of ik wakker was.. De schrik van ineens "Groundhog day"-gewijs het alarm te horen en te weten dat je naar het UZ moet om bloed te laten trekken en dat het allemaal maar een droom was..

Maar dat was het dus niet en na een paar uur daalde weer de rust en kalmte over me heen die ik al een paar dagen gevoeld had.. Een gevoel van: vanaf nu is NIETS meer belangrijk. Enkel nog dat/die wezentje(s) in mijn buik.

Want dat behoort dus zeker tot de mogelijkheden: dat het een tweeling wordt. Mijn HCG was alleszins vrij hoog: 330 en dat op 4 weken en 3 dagen. Nu is het nog 14 lange dagen afwachten tot de eerste echo. Daarop zou het/de hartje(s) te zien moeten zijn.. Totaal onwerkelijk: ik die moet gaan voor een zwangerschapsecho!

Raar hoor trouwens, dat voorgevoel dat ik had.. Dat kwam er op een gegeven moment vorige week in Center Parcs; samen met de eerste krampjes. Maar je bent natuurlijk bang om je te laten meeslepen en dus probeer je jezelf wijs te maken dat je andere keren ook zoiets voelde. Maar dan komen de eerste misselijkheids- en flauwte- aanvallen, de rare smaken in de mond en het overdreven gesnurk 's nachts. Je wordt kwaad op jezelf dat je je zo laat meeslepen en zegt tegen jezelf dat je nu echt dingen aan het verzinnen bent. Maar dan volgt het gerommel in je buik, de oprispingen en word je zo stilaan wanhopig omdat je je ondertussen stilletjes al niet meer kan voorstellen dat het straks slecht nieuws is en wat als het dat dan tòch is..? Maar ondertussen is er dus dat goeie nieuws geweest en heb ik zelfs nog een kwaaltje bij: droge ogen. Lenzen worden een probleem.. Maar bij al deze kwaaltjes kan ik enkel maar denken: LAAT MAAR KOMEN! Het maakt heel het gebeuren alleen maar echter èn zijn naar het schijnt tekenen van een gezonde zwangerschap, dus..

Maar we beseffen natuurlijk dat alles nog zoooo pril is dat het nog alle kanten uit kan. Maar wat heb je aan doemgedachten als je weet dat die toch niets uithalen? Integendeel: ze kunnen alleen maar een negatieve invloed hebben! Kop omhoog, borst vooruit en positief denken dus! Op die eventuele klop die je krijgt als het fout zou gaan, akn je je toch niet voorbereiden hoor. Die komt er dan tòch, alle voorafgaande nuchterheid ten spijt.

Zoals C. me gisteren schreef: "Zover staan jullie toch al en dat kunnen ze je niet meer afpakken!" En gelijk heeft ze!

26/09: WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

2005-09-26T15:15:00.000+02:00

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
:-))))))))))))))))))))))))
))))))))))))))))))))))))))))

24/09: Frankie goes to Center Parcs!

2005-09-24T11:50:00.000+02:00

Relax and let your mind roll on
Over all your problems
We try harder and harder, tryin' to get our way
But it's a long, long wait until Judgement Day

(The Who)

Net terug van een zaaalig ontspannende reis in Center Parcs! We hebben er allebei echt super van genoten, veel kunnen babbelen, lachen,.. en dat allemaal in een prachtig decor. Dat had allemaal als gevolg dat ik deze keer echt wel weinig gedacht heb aan mijn embryootjes.. Ocharmekes toch! :-) Ik voelde me al een slechte mama als het hormonen-alarm van mijn GSM me er dan toch aan herinnerde. ;-)

Relaxter als dit kan een normaal mens toch niet worden hoor. Toch niet in levende toestand. :-) Een betere start kan ik mijn embryootjes dus niet gegeven hebben. We kunnen dus enkel nog geduldig 2 nachtjes slapen. :-)

14/09: Dubbel gevoel

2005-09-14T10:38:00.000+02:00

I’m stronger than the monster beneath your bed
Smarter than the tricks played on your heart
We’ll look at them together then we’ll take them apart
Adding up the total of a love that’s true
Multiply life by the power of two
(Indigo Girls)

Ik zit met een dubbel gevoel.. Niet met een gemengd gevoel, nee: een DUBBEL gevoel! Ik ben namelijk DUBBEL zo blij!

..

Allez, hebben jullie em al? Inderdaad!! Er zijn deze morgen 2 embryootjes teruggeplaatst!! Twee! Dos! Deux! Two! Enfin: jullie getten the picture hé! ;-)

Ze hadden ze direct alle 4 ontdooid (wat ik wel wat raar vond); eentje had het niet overleefd, eentje was van mindere kwaliteit en twee waren er van heel goede kwaliteit. En dus mochten we kiezen of er twee werden teruggeplaatst en het mindere opnieuw ingevroren of eentje terugplaatsen en twee opnieuw invriezen. Zelf zei ze dat we wel meer kans hadden met een dubbele terugplaatsing en dat zei ons gevoel ook, dus hebben we daar voor gekozen! :-)

Dat wil wel zeggen dat de kans dat we nòg een cryo-poging kunnen doen vòòr de volgende verse poging zowat nihil is, want het is een long shot aan te nemen dat dat eentje dat sowieso al minder was, èn goed opnieuw bevriest èn daarna weer goed ontdooit. Maar kom, ik voel me echt goed met deze twee nieuwe leventjes in mijn buik.

Enorm bedankt voor jullie duimen en steun alweer hé! :-*

05/09: Even geduld aub!

2005-09-05T11:10:00.000+02:00

De terugplaatsing wordt een weekje vooruit geschoven; naar volgende week woensdag (14/09). 's Morgens bellen ze ons dan of er een eskimootje is die de ontdooiing overleefde en zoja, rijden we onmiddellijk naar daar voor de terugplaatsing.
En ondertussen houden we ons vast aan de strohalm die baarmoederslijmvlies heet. Deze was deze keer namelijk 9,9mm ipv de 6,9 van vorige keer. En hier geldt geen dieet! Hoe dikker hoe beter namelijk! ;-)

25/08: Eindelijk weer wat beweging hier..

2005-08-25T15:34:00.000+02:00

Eindelijk weer wat nieuws van het kinderwensfront! We hebben namelijk opnieuw de draad opgepikt van ons IVF-avontuur. De pil ligt weer in de vuilbak en hebben we geruild voor andere hormonenrommel. ;-) Gelukkig hebben we nog 4 eskimootjes in de diepvries zitten, dus wordt het een "makkelijke" cyclus; kwestie van weer op gang te komen hé. :-)

Op 5/9 moet ik op controle; als er een eskimootje de warmte overleeft, volgt waarschijnlijk op 7/9 de terugplaatsing..

Qua adoptieplannen ligt alles stil voorlopig; we wachten op ons 1ste gesprek in Roeselare (maar ze hadden op voorhand gezegd dat dat maar voor september zou zijn) en op een datum voor de voorbereidingscursus (maar dat zal ook nog een flink aantal weken duren voor we die kennen).

Ben een beetje kort omdat ik net iets teveel pijn heb (fucking Russians) om grappig of lyrisch te zijn, maar nu zijn jullie toch weer up-to-date hé! :-)

28/06: WOOHOO!!! JIPIEEEEEEEEEEEE!!

2005-06-28T16:21:00.000+02:00

Zo zaaaaaaaaaaalig om eindelijk eens een telefoontje te krijgen die NIET beginnen met de woorden: "Sorry hoor mevrouw, maar we hebben slecht nieuws voor u.."

WWWWWWIIIIIIIIIIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEE!! We zijn door onze eerste selectie!!!!!!!! :-)))))))))))))

We staan nu dus op de officiële passieve lijst!! Niemand kan dus nog voorkruipen!! :-)))) Ei moat, loat dienen baby liggen; em is van mij!!!! Woeha! Mijn moederinstinct begint nu al te werken. :-)) Hmm.. soms hoop je toch dat de mensen van de adoptiedienst niet teveel op internet surfen. :-)

We hebben het ook nog eens expliciet gevraagd of het toch zeker geen probleem was dat we nog met IVF bezig waren en ze zei nog eens duidelijk dat tot zolang de echte evaluaties beginnen (niet voor eind december), dat allemaal geen probleem is. :-))

De volgende stap is dat we zelf een brief schrijven om onze kandidatuur te verantwoorden. Hihi, net als in school vroeger, alleen staat er nu een baby op 't spel. 't Is maar dat verschil. :-))

28/06: Nog steeds niets..

2005-06-28T10:54:00.000+02:00

Toen we deze morgen belden, zeiden ze dat de vrouw in kwestie er niet was, maar dat ze deze middag om half 5 wel even zou binnenspringen en dat ze haar dan onze boodschap zouden geven.. Hopelijk deze middag dus eindelijk bericht..

27/06: Niets gehoord..

2005-06-27T19:06:00.000+02:00

Helemaal niets gehoord vandaag van de adoptiedienst.. Iets voor zessen gebeld en toen was het al antwoordapparaat.. :-(

Ongelofelijk toch hé. Denken ze daar nu niet aan dat er mensen zijn die thuis zenuwachtig op het antwoord zitten wachten? >:-(

Nu gaan we wéér een zenuwslopende avond en slapeloze nacht tegemoet. :-( Morgenvroeg bellen we direct om half 9..

25/06: Het aftellen ende duimen kan weer beginnen!

2005-06-25T12:10:00.000+02:00

Naar 2 dingen:

- De beslissing over of we al dan niet door het eerste selectiegesprek geraakt zijn bij de adoptiedienst en dus ook effectief aan de adoptieprocedure mògen beginnen, wordt ons maandag doorgebeld. *bibber*

- Iets verder weg: de eerstvolgende cryo zal rond 1 september teruggeplaatst worden!

Voilà zie: nu weten jullie weer wat doen hé! ;-)

22/06: How was your day?

2005-06-22T22:47:00.000+02:00

Sometimes the system goes on the brink
And the whole thing turns out wrong
You might not make it back and you know
That you could be well oh that strong
And I'm not wrong
You had a bad day
You're taking one down
You sing a sad song just to turn it around
You say you don't know
You tell me don't lie
You work at a smile and you go for a ride
You had a bad day
(Daniel Powter)

Binnengekomen in het adoptiecentrum bekeek de plaatselijke conciërge ons alsof hij in geen 5 jaar nog levende wezens het gebouw had laten betreden. We zeiden dat we een afspraak hadden ivm binnenlandse adoptie en toen hij vroeg met wie, konden we met schaamrood op de wangen (altans ik toch, want Frank is lichamelijk blijkbaar niet in staat om tot die toestand te komen) toegeven dat we de naam vergeten waren. Na veel zevenen en wachten konden we tot bij de persoon in kwestie komen die op het eerste zich heel vriendelijk leek, maar ons direct daarna weer verliet om wat water te halen. De arme ziel dacht waarschijnlijk dat het zweet dat over mijn hele lijf liep van de warmte kwam, niet van de zenuwen. Na de kamer grondig gecheckt te hebben op gelijk wat voor soort afluisterapparatuur of verborgen camera's zag ik Het. Het staarde me in het gezicht met een grote, vette lach op het gezicht. De Kamernummer: 13.

Waarschijnlijk weer een test dacht, ondertussen al helemaal paranoïde van al die verhalen die je hoort over het testen van je motivatie en stressbestendigheid. En dus liet ik me niet uit mijn lood slaan.

In het uur dat daarna volgde, merkte ik vanzelf dat ik steeds meer en meer ontspannen werd; de vriendelijke dame bleek dat ook echt te zijn en wat ze vertelde was heel interessant. Ik had de indruk dat ze ons wel mocht; behalve toen het ging over onze biologische kinderwens, leek ze even onzeker. We waren immers heel open geweest over het feit dat IVF voor ons nog niet helemaal afgesloten was en dat we dus graag nog een paar pogingen zouden willen doen. Ze hebben graag dat je stopt met de behandelingen van zodra je start met de evaluaties (ergens in december waarschijnlijk), dus dat gaan we dan ook zeker doen. Het lijkt ons ook niet echt combineerbaar en ik heb er zelf ook wel behoefte aan dat hoofdstuk stilletjesaan af te gaan sluiten.

Maar pas op het einde van het gesprek kwam de mokerslag; waar we eerst dachten dat alles in orde was omdat ze bij het begin van het gesprek gezegd had dat de leeftijdsvoorwaarden OK waren, vermeldde ze ineens dat de maximumleeftijd bij toewijzing wel 40 was. Toen wij zeiden dat je toch nooit kon weten wanneer die toewijzing was en of dat dan betekende dat het zou kunnen dat als we binnen 4,5 jaar nog steeds geen kind hadden, zij op Franks 41ste verjaardag doodleuk zouden zeggen dat we nu niet meer in aanmerking kwamen, kon ze dat inderdaad niet ontkennen. Dus na al die jaren van evaluaties en emotionele en financiële investeringen, kan je, toestemming of niet, dus toch nog steeds eindigen zonder kind!? Een wreed systeem vind ik het.. Waarom kunnen ze niet enkel hun maximumleeftijd bij inschrijving laten gelden?

Geen goed nieuws dus, want wil je dit enorme risico nemen dat we binnen een kleine 5 jaar nog steeds kinderloos zijn en geen uitzicht meer hebben op een kind ook? OK, het is een vrij berekend risico, want de wachttijd is bij hen nog nooit zo lang geweest, maar het moet toch maar net lukken en wat dan?

Een mogelijke oplossing is bij 2 adoptiebureaus de procedure opstarten. In Roeselare is leeftijd geen probleem maar is de wachttijd wel eerder 5 jaar of langer.. Het lijkt ons loodzwaar beide te doen, maar ik weet niet of ik het aankan de volgende 4 jaar in stress te zitten en die datum van 10/12/2009 steeds maar dichterbij te zien komen als we teegn dan nog geen kindje hebben..

Pff.. Stress en emoties alom dus.. Het lijkt alsof mijn lijf alle vooruitgang van al die maanden in 1 dag teniet heeft gedaan want het vertrouwde "ik ben overreden door een vrachtwagen"-gevoel is terug.. Nu maar hopen dat het maar schijn is en dat ik toch nog goed recupereer de komende dagen..

Veel zin in onze geplande romantische wandeling door Gent gevolgd door een al even romantisch etentje had ik dus niet.. We zijn even naar huis gekomen om alles wat te laten bezinken en te overpraten.. Dat deed deugd en ik voelde me daarna toch weer wat meer in the mood om weer naar Gent te trekken, zij het ook wel wat gedreven door de nood aan een wassalon daar onze eigen wasmachine kapot is. Héééél ontspannen was het: snelsnel een restaurant kiezen en die pasta naar binnenwerken om dan weer terug te rennen naar het wassalon met de hoop dat heel je garderobe niet gestolen is.

En jawel hoor: om ons wel héél duidelijk te maken dat Murphy back in town is, belde net voor dat etentje de bezetter ons op met de melding dat ze de volgende ochtend (vandaag dus) om half 8 zouden beginnen bezetten! Tot zover hun belofte ons 2 dagen op voorhand te verwittigen. Daaaaaag kans voor Frank om vrij te nemen of thuiswerk te regelen en dus zat ik daar vandaag de hele dag. Te recuperen van de emotionele dag? De verfwerken aan 't doen die ik toch zo graag af zou hebben? Nee, mij te ergeren aan een bende Portugeessprekende bouwvakkers die natuurlijk heel de tijd lawaai gemaakt hebben.

Zucht, wat kan het leven toch mooi zijn. "Kan" zijnde het belangrijkste woord.

14/06: Een maand..

2005-06-14T11:27:00.000+02:00

Pfoewie! Bijna weer een maand voorbij gevlogen sinds ik hier de laatste keer schreef!

Een maand waarin ik me vooral lichamelijk steeds beter ben beginnen voelen. Ik heb dingen kunnen doen die ik in geen jaren meer heb kunnen doen en heb daar met volle teugen van genoten!

Een maand waarin we een héérlijke vakantie in Frankrijk hebben gehad. Zwembad, zon, fantastisch gezelschap en een mooie omgeving.. *mijmer*

Een maand waarin ik me er wel af en toe op betrapt heb dat ik het steeds moeilijker krijg met het zien van babietjes. Hevig gekrijs of braaf gespeel.. Het lokte vaak een opwellend traantje uit en dat schreeuwerige gevoel van binnen: Zal Zoiets Ooit Ook Voor Mij Zijn?

Een maand waarin we zo'n beetje aan de helft gekomen zijn van onze rustpauze, die begin april begon en normaal zal duren tot begin september.. Klinkt beetje akelig, want ergens heb ik helemàààl geen zin om weer te beginnen met de behandelingen zeker nu ik begin te proeven van een leven quasi zonder pijn en met meer energie, maar aan de andere kant natuurlijk weer wel..

Een maand waarin we uitkijken naar en toch ook wat zenuwachtig zijn voor een van de belangrijkste gesprekken van ons leven zullen voeren: het eerste gesprek met het adoptiebureau (volgende week dinsdag).

19/05: Don't mention the infertility!

2005-05-19T13:30:00.000+02:00

Herinneren jullie zich de meest grandioze aflevering uit Fawlty Towers? Een stel Duitsers logeert in het hotel en Basil herhaalt steeds maar tegen iedereen: "Don't mention the war!" Hilarisch en een zuiver staaltje van fantastische humor.

Was zo'n houding in het echte leven ook maar grappig, want dezer dagen (van je tijd uitzitten tot je weer aan je kinderwens kan werken), lijk ik voor veel mensen een aparte soort geworden te zijn bij wie ze toch zeker niet mogen praten over Dat Ene Onderwerp. Ongetwijfeld handelen deze mensen met de beste bedoelingen, maar in plaats van de illusie te creëren dat onze kinderwens in rook is opgegaan, voelt het bij mij aan alsof ik er met mijn neus wordt ingewreven. Als mensen tussen de "hoe is het met je?" en de "wanneer vertrekken jullie op reis?"-vragen ook even terloops zouden informeren naar onze verdere plannen en hoe we ons daarbij voelen, zou onze oningeloste kinderwens deel zijn van wie we zijn; niet bepalen wie we zijn, zoals nu.

Een ander aspect van de "don't mention"-politiek, zijn de vriendinnen of kennissen die zo lang mogelijk voor je verzwijgen dat ze zwanger zijn; daar waar ze dat tot een jaar geleden onmiddellijk vrolijk zouden verkondigd hebben.. Ik begrijp dat deze mensen me niet willen kwetsen, maar het doet mijn "ik voel me een freak"-gehalte geen deugd..

Er zijn ook de ronduit ergerlijke momenten: de mensen die hun hand met een behoorlijke druk op je bovenarm placeren, er eens goed aan schudden als een pomp waar met wat geluk misschien een baby uit komt vallen voor Arme Onvruchtbare Vrouw en met meelijwekkende blik vragen: "En hoe is 't nu nog, meiske?" Hopende dat ik het werk voor hen zal doen en dan zelf maar met een (liefst niet te uigebreid) antwoord zal komen over hoe de zaken staan. "Tough", denkt AOV dan. "Grow some balls".

Ach, ik weet wel dat ik te hard bezig ben nu en dat de meesten het niet slecht bedoelen en nu eenmaal niet vlot zijn met over dat soort zaken te praten (het is ook helemaal niet de bedoeling dat gelijk welke lezer zich hier aangesproken voelt! zoals ik al eerder ergens schreef, behoren de meeste lezers hier niet bij de groep die ik hier nogal eens durf verwijten ;-) ). En het is ook zeker niet de bedoeling dat mensen het iedere keer over onze kinderwens hebben als ze ons zien. Maar je vraagt je toch soms af of die mensen dan zelf nooit gelijkaardige dingen in hun leven meemaakten en toen ook die behoefte voelden om er eens over te kunnen praten.

Want die behoefte eindigde natuurlijk niet de dag dat je de behandeling stopzette.. Je kan immers niet van de ene dag op de andere niet meer aan babietjes denken; toch niet nadat jaren wèl gedaan te hebben en al zéker niet in het laten-we-massaal-met-onze-wandelwagen-buitenkomen-seizoen.

En dus bekruipt mij ergens in die grote ruimte van 24u op 24, die dag heet, altijd wel eens het hevige verlangen mama te zijn.. En vooral: de angst dat nooit teworden..

Gelukkig hebben we humor nog; die verzachtende stroom van moederkeszalf (nu word ik ècht lyrisch en ik heb niet eens gedronken!) (echt waar!).

Zoals gisteren toen ik bij mijn moeder op kantoor was en zo'n halfgare oude kennis van mijn moeder vraagt waar ik nu woon. "Geszoarde" is mijn eerlijk antwoord. Luttele seconden later zou ik gewenst hebben dat het Zwevezele was, want wat antwoordt Mister IQ?
"Vruchtboare grond doar in Geszoarde!"
Mijn "Ja meneer, de grond wel!" geneerde deze manspersoon duidelijk, maar bon, ik heb dan toch eens goed gelachen. :-)

Het goeie nieuws is dat mijn lijf, mijn persoonlijke vijand nummer 1, de strijd langzaam maar zeker aan het opgeven is. De gewrichtspijnen zijn serieus verminderd en de hoeveelheid energie is er op vooruitgegaan! Mijn oefeningen vlotten dan ook goed en stilletjesaan kan ik steeds meer doen zonder al te lang te moeten recupereren. Het daarmee onvermijdelijk gepaard gaande slechte nieuws is dat ik precies toch wat teveel gedaan heb de laatste weken, want ik voel me al een dag of 2 als een vod.

Maar daar komen we wel weer door; onze Grote Vakantie komt er immers aan! De grote Trek Naar Het Zuiden! Frankrijk houdt zich maar beter klaar!

21/04: Limbo-land

2005-04-21T22:21:00.000+02:00

I don’t know where life will lead me
But I know where I’ve been
I can’t say what life will show me
But I know what I’ve seen
Sitting here in limbo, waiting for the dice to roll
Sitting here in limbo, got some time to search my soul
(Fiona Apple)

Binnen precies 1 maand vertrekken we op reis naar Zuid-Frankrijk. Jeej!! Ik kan niet wachten. Want tot nu toe is deze vakantie er enkel nog maar eentje geweest in limbo-land.

Enerzijds hebben we daar mijn postje van precies 1 maand geleden. Een postje vol hoop en euforie vanwege dat nieuwe leventje in mij. Een postje vol out-of-character bijgeloof zelfs. En dan nog bijgeloof in iets wat positief zou zijn voor mij; niet over de rampspoed die mij elk moment kan overvallen! De eerste lentezon deed duidelijke vreemde dingen met mij.

Maar ondertussen zijn we een maand verder en hebben de aprilse grillen lelijk huisgehouden. De nuchterheid is ingeslagen als een fikse hagelbui en heeft een zekere droefheid over verwoest beginnend leven achtergelaten.

Zeker: april houdt ook de belofte van zomer in en die zal zoals altijd (en zelfs méér dan de voorbije jaren) veel mooie dingen met zich meebrengen, maar het brengt toch erg dubbel gevoel teweeg, want het houdt ook in dat ik pas ergens in augustus of september weer die high voelen van een ontluikend wondertje in mijn buik.. Wat eerst een enorme opluchting leek (en nog steeds hoor) dat we even een "break" konden nemen, verwordt nu toch alweer in een ongeduldig voetjesgetrappel over wanneer we de draad weer zouden opnemen.

Maandag moesten we voor een gesprek bij de prof zijn (over de afgelopen envolgende pogingen) en zo onwerkelijk als het was om na al die tijd weer het UZ binnen te stappen (het was een wereld die ik al helemaal achter me had gelaten), zo raar deed het ook om daar weer buiten te stappen met het idee dat het bijna herfst zou zijn vooraleer we daar opnieuw voet zouden binnenzetten..

Tenzij we daar voor iets anders moeten zijn natuurlijk.. Hout vasthouden!

Hout vasthouden zei ze! Oh my God, er is gewoon sprake van permanente hersenbeschadiging!

Op tijd van amper een half uurtje was mijn geest gegaan van "WE WERE ON A BREAK!" tot "Can't we try just a little bit harder?". Van een afgesloten-en-daar-niet-rouwig-om Ross naar een wanhopig-naar-haar-baby-verlangende Rockell. Je moet het maar doen.

Maar ik weet dat het verstandiger is van braaf geduld te oefenen. De behandeling heeft teveel van mijn lichaam geëist om goed te zijn en ook geestelijk is het belangrijk om weer even ongeremd te kunnen leven als jonge mens en als jong koppel. Want dat is de laatste jaren niet altijd even goed gelukt..

Verstand op nul dus (en god wat zijn we dààr goed in) en genieten maar!

13/04: Adopteren voor dummies, les 3

2005-04-13T23:29:00.000+02:00

Les 3: Relax! Soms zitten de dingen ook gewoon mee!

En toen was daar het bureau in Roeselare. Wat een ommekeer! We belden, direct nam er iemand op, direct noteerde iemand onze gegevens, de dag erna (!) kregen we reeds de papieren in de bus en nu hebben we dus een afspraak te stekken! En die mensen daar waren vriendelijk! Echt vriendelijk!

We zijn er nog niet goed van.

We willen dus even de gesprekken afwachten en nog wat andere info vooraleer we beslissen met welk van de 2 bureaus we in zee willen gaan. Want ik kan me voorstellen dat zoiets ook gewoon moet klikken. Zo'n bureau heeft natuurlijk zijn objectieve criteria en beleid, maar word ook gewoon geleid door mensen van vlees en bloed en dus met een eigen persoonlijkheid. Niet dat het al dan niet aanvaarden van onze persoontjes daarvan zou mogen afhangen, maar heel dat proces is al moeilijk genoeg en als je dan 5 jaar opgescheept zit met mensen die je niet goed kan hebben, wordt het er natuurlijk niet makkelijker op.

Voorlopig zit deze cursus "adopteren voor dummies" erop. Meer olijke avonturen (!) volgen ongetwijfeld ergens deze zomer, wanneer ons adoptieverhaal verder gaat.

12/04: Adopteren voor dummies, les 2

2005-04-12T12:37:00.000+02:00

Les 2: Durf berekende risico's nemen!

En dus hadden we nog 2 bureaus op het oog. We besloten contact mee op te nemen met dat andere bureau uit het Gentse en zochten dus op hun site de gegevens. Erg bemoedigend waren de overvloed aan uren waarop de dienst te bereiken bleek: maandagmorgen tussen half 9 en 9.

En dus begon de amusante bel-pogingen-reeks. In week 1 zaten we vast bij de dokter, in week 2 was de verantwoordelijke er zelfs tijdens dat half uurtje niet en in week 3 zat F. vast in het verkeer en kon hij dus niet bellen (en hij moest bellen, zijnde de man met de drukste agenda ;-) ).

En toen, toen hebben we iets ongelofelijk waaghalzerig gedaan. We belden..

Buiten de aangegeven uren!

*neemt even pauze om het publiek deze schokkende boodschap te laten verwerken*

Onze totaal out-of-character-actie werd beloond, wa-hant!! We hebben een afspraak te stekken!!!!

Een! Volledige! Vaste! Afspraak!!

....

....

Op 21 juni.. *zucht* Hadden we geweten dat het zo lang duurde, hadden we natuurlijk niet gewacht tot we volledig "vertrekkensklaar" waren WUR!!

We beginnen zo langzamerhand te denken dat het allemaal 1 Grote Test is. Niet meer de felbegeerde-roze-streepje-test, nee, het wordt een heel andere soort test. Die om te zien of we Goede Ouders zullen zijn, of we gemotiveerd genoeg zijn om ondanks alle tegenslagen toch door tezetten, of we genoeg geduld kunnen oefenen en bovendien: of we bij dat oefenen onze geestelijke gezondheid niet verliezen. ;-)

11/04: Adopteren voor dummies, les 1

2005-04-11T12:21:00.000+02:00

Les 1: Leer correct gebruik maken van je mailprogramma!

Het begon onschuldig die ochtend: de zon scheen, de vogeltjes tsjierpten en onze Grote Zwarte Teef (hey, de lab hé!) lag op een bolletje in haar bench. Niets had me dus kunnen voorbereiden op de rampspoed van die dag.

Ik mailde naar een adoptiebureau in Gent om te vragen of wij wel in aanmerking kwamen voor een adoptieprocedure bij hen, omdat F. toch al 36 is en we gelezen hadden op hun site dat je maximum 40 mag zijn bij de toewijzing van je kindje. We vonden dit nogal verwarrend, omdat je niet van op voorhand kan weten hoe oud je zal zijn bij toewijzing natuurlijk! Ik kreeg het volgende antwoord terug van iemand die zeker niet als eerste in rij stond toen ze "vriendelijkheid" uitdeelden; laten we haar VMAT (vriendelijkheid-missende-adoptiedienst-trut) noemen:

Gelieve u te informeren bij de andere diensten.

Ik forwarde deze mail naar F. met volgende leuke commentaar erbij van mijnentwege:

Wat een kort en raar antwoord. Wil ze hiermee inderdaad zeggen dat we dan bij hun niet kunnen adopteren?? :-/

Enige vochtigheid voelde ik toen er volgend antwoord volgde:

Het antwoord was inderdaad wat kort: maar, zoals u zelf concludeerde is een kandidatuur bij ons niet mogelijk omwille van de leeftijd. Andere diensten stellen andere voorwaarden, vandaar dat ik u doorverwees naar hen om te horen of u bij hen terecht kan.

Tenzij F. een van zijn Keurig Taalgebruik Pilletjes genomen heeft, praten wij zo niet tegen elkaar en dus concludeerde ik met niet weinig bonzend hart dat deze mail niet van mijn allerliefste kwam, maar van: VMAT!! Inderdaad: in werkelijkheid had ik niet op de "forward"-toets maar op de "reply"-toets geduwd!

De! reply! toets!!

Die verdomde dingen staan ook veel te dicht bij elkaar! Ik overweeg ernstig een klacht in te dienen tegen die zeikers van Microsoft.

Let's Kill Bill !!

Beelden van zwarte lijsten met onze namen er op die circuleerden in het adoptiemilieu, flitsten reeds door mijn hoofd en dus mailde ik VMAT onmiddellijk terug. Dat deze mail voor mjn echtgenoot bedoeld was, maar dat ik inderdaad niet goed begreep wat ze nu eigenlijk bedoeld had. Het ongelofelijk uitgebreide, innemende en hartverwarmende antwoord was:

OK.

Compleet van mijn melk door deze ongebreidelde zee van affectie besloot ik dan maar onze pogingen bij dit adoptiebureau een plaatsje te veroveren voor gezien te houden en ons te concentreren op de 2 andere die we op het oog hadden.

Meer gekke fratsen dus binnenkort in deel 2!

03/04: Vakantie!

2005-04-03T11:05:00.000+02:00

It´s time for the good times
Forget about the bad times, oh yeah
One day to come together
To release the pressure
We need a holiday
You can turn this world around
And bring back all of those happy days
Put your troubles down
It´s time to celebrate
Let love shine
And we will find
A way to come together
And make things better
We need a holiday
(Madonna)

Nu deze 3de poging ook niet de goeie blijkt, trekken we er een tijdje van tussenuit. Geen jaar naar de Himalaya, geen trektocht door Australië, nee, gewoon overal behalve het UZ in Gent. We voelen dat we het nodig hebben; geestelijk maar vooral ook lichamelijk. Het grote groene (?) CVS-monster is namelijk terug sinds we met IVF begonnen. Nog niet in al zijn destructieve glorie, maar toch. We laten het ook liever niet te ver komen natuurlijk; daarvoor heb ik er de vorige keer te hard voor gewerkt en te lang op gewacht.

Het eerste wat op het programma staat is dus terug de draad bij de kinesist oppakken. Daar heb ik helaas moeten afhaken een paar weken geleden omdat de combinatie met de IVF toch te zwaar bleek. Terug naar de oefeningetjes dus!

Het wordt ook terug naar de astma-puffer; de dosis wordt zelfs opgedreven. Tot nu toe had ik altijd de laagste dosis of stopte ik zelfs helemaal voor een tijdje omdat de dokter er ook niet helemaal gerust op was van wat de gevolgen zouden zijn bij een eventuele zwangerschap. ("Gelukkig hoef je daar bij mij dus eigenlijk helemaal nooit bang voor te zijn", zei Cynic Chick. :-) ) Hopelijk voelen we daar snel de positieve gevolgen van!

Verder is het natuurlijk uitkijken naar onze reis naar Zuid-Frankrijk in mei! Nog 34 keer slapen! :-)

En dan zijn er nog de Gentse Feesten, de Lokerse Feesten, allerlei BBQ's en uitstapjes waarbij ik nu eens nièt met een naald vol hormonen in mijn tas moet lopen of vroeg moet doorgaan omdat de ik dag erna naar het UZ moet.

BRING IT ON!

Maar het belangrijkste wat we in deze "vakantie" zullen doen, zal zijn..

*tromgeroffel*

Het Opstarten Van Een Adoptieprocedure!

Jawel, we hebben besloten niet langer te wachten en alles in gang te zetten. We zouden gaan voor binnenlandse adoptie, dus kijken we tegen minimum 5 jaar "procederen" aan. Hoog tijd om er aan te beginnen dus. Een spannende nieuwe reis dus, die waarschijnlijk weer een boel stress zal meebrengen maar die ons na 5 jaar hopelijk eindelijk dat allerschattigste boeleke zal geven.

En tenslotte is er nog: een heeeele zomer lang ferm genieten van het zonnetje! Jullie horen het goed: deze regenverslaafde ("Hallo, mijn naam is Wolfje en ik ben verslaafd aan regen.") is verzot op mooi weer sinds ze de trotse medebezitter is van een tuin! Een heuse tuin hé!! Geen 2m² gras met 4 muren rond, maar een behoorlijke oppervlakte met een bloemenperkje, fruitstruikjes, een terras èn een boom!! Een boom zeg ik u!!

Er is nog hoop voor de wereld: als ik van zon kan leren houden, is àlles nog mogelijk. :-)

02/04: Weer slecht nieuws

2005-04-02T11:08:00.000+02:00

Negatieve urinetest gedaan deze morgen.. :-(

01/04: Cynic chick

2005-04-01T12:07:00.000+02:00

Blijkbaar zijn er nogal wat mensen verontrust geraakt na de nogal cynische toon in het vorige berichtje. :-) Volgens mij zijn er velen niet bekend met dit kantje van mij; de laatste jaren ben ik dan ook zo'n gelukkige softie geworden dat ik dat cynisme vaak verberg onder een dikke hoop positivisme. En geef toe: een gelukkige cynicus lijkt nergens naar hé? ;-)

Maar "old habits die hard" en bovendien dacht ik dat het voor jullie grappiger zou zijn om lezen dan al dat melig gezwemel. Dus: néé, ik sta niet op de rand van een zenuwinzinking! :-)

Wat niet wegneemt dat ik natuurlijk de kern van de boodschap wel meende: mensen kunnen soms vreselijke 'goeie raad' geven. De standjes die wij de laatste jaren al uitprobeerden, de vitaminen, de homepatische mengseltjes, de reisjes tussendoor, de acrobatische toeren nà de daad, de diëten, de vaginale douches,.. Geloof me vrij: het heeft geen geheimen meer voor me! :-) Maar als ze mij komen zeggen dat ik eens een goed heet bad moet nemen of dat iedereen die zij kennen pas zwanger werd nàdat ze met IVF stopten (dank u mama), komt die oude "cynic chick" in mij weer even de kop opsteken.

En dan was er ook nog het 'solidaire' aspect van mijn post: veel lotgenoten van mij moeten nog véél vaker véél ergere dingen aanhoren. Serieus! Je kan dat soort dingen niet verzinnen. Ik ben van bij het begin geweldig verstandig geweest (zo ben ik nu eenmaal) en heb geweldig goed nagedacht aan wie ik van onze perikelen kon vertellen zonder constant schrik te moeten hebben van onnozele commentaren.

Dus lieve mensen: zit nu alstublieft niet de de hele tijd te denken over wat jullie wel niet ooit allemaal 'verkeerd' tegen mij zouden gezegd hebben! Geloof mij dat niemand die dit blog kan lezen, me ooit iets verteld heeft dat zo idioot overkwam dat ik me de haren uit mijn hoofd trok. :-)

Wat tevens ook een goede aanleiding is om het eens te hebben over de schrik van sommigen onder jullie om mij te vertellen over het reilen en zeilen van jullie zwangerschap, -spogingen, -skwaaltjes of de groeipijnen van jullie kindjes! Ik ben echt nog niet zo verbitterd dat ik dat niet kan horen. Wat niet wegneemt dat ik soms zal huilen als ik bij jullie thuis buitenga of als ik de hoorn van de telefoon neerleg. Maar wees daar niet bang van. Ik ben daar over het algemeen nog ontstellend nuchter in; mijn blijdschap voor jullie is op dat moment steeds groter dan mijn eigen verdriet (sterker nog: hadden er maar meer onder jullie een kinderwens! :-p ); ik voel me juist vereerd dat ik deel mag uitmaken van jullie blijdschap en frustratie! Jullie zijn immers allemaal vriendinnen en bovendien is het voorlopig het dichtste dat ik bij een kindje kom.

30/03: Legend of an infertile girl

2005-03-30T16:54:00.000+02:00

Lang, lang geleden moest de mensheid in Fertilia, het land der vruchtbaren, zijn verklaringen omtrent allerlei fenomenen, halen uit volksverhalen, mythes en legendes. Men zou kunnen vermoeden dat de grote evolutie in de wetenschap deze volksverhalen overbodig maakte. Niets is echter minder waar. Tot op de dag van vandaag klampen de mensen daar zich nog steeds vast aan een samenraapsel van wilde verhalen teneinde bepaalde gebeurtenissen (waar ze met hun dom, fertiel brein maar niet aan uitkunnen) te kunnen begrijpen.

Deze verhalen hebben grosso modo 1 gemeenschappelijk thema: als je de gedachte aan een kind uit je hoofd zet, komt het kind vanzelf. Het hele infertiliteitsproces is dus geen kwestie van "als de berg niet naar Mozes wil komen, komt Mozes wel naar de berg" (zij het met behulp van een paar hormonen en bekwame professoren), neenee: als Mozes maar hard genoeg aan een rivier denkt, zal de berg vanzelf wel komen!

Variaties op dit thema zijn:

- De vriendin van mijn neef zijn vrouw had zwanger worden volledig opgegeven! Ze waren gestopt met alle behandelingen en baf! Direct daarna zwanger!

- De broer en schoonzus van mijn buurman zijn kuisvrouw hadden zich opgegeven voor adoptie omdat ze niet meer geloofden in zwanger worden en wat denk je? Direct zwanger!

- De collega van mijn nicht haar vriendin ging op reis en niet te geloven: direct zwanger!

Nu proberen ze ergens ver, vèr hier vandaan (meer bepaald in Infertilia, het land der onvruchtbaren), precies te ontkomen aan al die spookverhalen teneinde zich niet schuldig te moeten voelen over het uitblijven van een succesvolle zwangerschap.Of ze horen deze legendes liever niet omdat het toch al moeilijk genoeg is om poging na poging opnieuw je moed te verzamelen voor een volgende keer.

De mensen van Infertilia twijfelen er niet aan dat een zekere mate van ontspanning nodig is en dat compleet geobsedeerd zijn met zwanger worden de zaken natuurlijk niet direct bevorderen. Maar de mensen van Infertilia weten ook dat als je cortisol-niveaus deftig zijn en je een vrij regelmatige eisprong hebt (het eerst wat ontregeld wordt als je te gespannen bent), je er zo slecht nog niet voorstaat qua "er-teveel-mee-bezig-zijn"-factor.

De mensen van Infertilia vragen zich ook af hoe de gedachte aan een baby kan verdwijnen als je om de paar uur hormonen moet nemen en om de paar dagen de prof moet bezoeken? Of hoe die gedachte kan opgaan in rook als de mensen van Fertilia je 7 keer per dag doen denken aan het feit dat je er toch zeker niet aan mag denken?

Nu twijfelen de mensen van Infertilia er niet aan dat de mensen van Fertilia de beste intenties hebben als ze met deze verhalen komen aandraven (of misschien ook niet; er lopen nu eenmaal een hoop ellendelingen rond), maar gedenk die andere legende: de weg naar de Hel is ermee geplaveid.
En ook die naar Onmoediging, Schuldgevoelens en Irritatie, zo blijkt.

Aangezien natuurlijk de voltallige bevolking van Fertilia mijn blog en dus dit sprookje leest, kunnen ze zich dus voortaan bezinnen voor ze beginnen zeiken over mirakelzwangerschappen en de vereiste nuchterheid. Zodat de bevolking van Infertilia nog lang, gelukkig en hopelijk zwanger moge leven!

25/03: Over hoefijzers en konijnenpoten

2005-03-25T13:51:00.000+01:00

For days & days go up & go down
Looking for a sign
I'm Lookin' for a Good Sign
I know that it might be a waste of my time
I'm always Lookin' for a Good Sign
I've gotta keep on tryin'
(Hall & Oates)

Niets zo menselijks als in tijden van hevig verlangen naar geluk dan het vastklampen aan bijgeloof. Vaste rituelen, geluksbrengers, talismannen,.. geen mens zo rationeel of hij tracht hoop te putten uit een voor iemand anders volstrekt onbelangrijk voorwerp of handeling. Bekend is het verhaal van Goran Ivanisevic, die zolang hij won in het toernooi der toernooien in Londen in hetzelfde restaurant aan dezelfde tafel elke dag hetzelfde menu tot zich nam: vissoep, lamsvlees met friet, ijs met chocoladesaus, vergezeld van een glas jus d'orange.

Er is natuurlijk ook het bijgeloof dat algemener bekend is: hoefijzers, konijnenpoten, klavertjes vier, hout vasthouden, niet onder ladders lopen, zwarte katten, enz.. Het gekke is dat deze handelingen door hun culturele verschillen meteen ook de onzin van hun bestaan bewijzen: in België brengt een zwarte kat bvb. ongeluk, in Engeland juist geluk.

En toch houdt quasi iedereen deze bizarre tradities in stand; ze zijn er van kindsaf aan in gestampt en we zijn allemaal bang "het lot te tarten". Bovendien is het belangrijk, zeker in tijden van crisis, de indruk te hebben dat we tenminste een déél van ons leven zelf in de hand hebben. Door immers ongeluk te bezweren en geluk trachten af te dwingen, voelen we ons niet zo onmachtig en overgeleverd aan andere krachten of het toeval.

Waarom nu deze spreekbeurt over bijgeloof? Omdat yours truly zich er bij deze poging ook schuldig aan maakt. Jawel, uw nuchtere, op-dat-vlak-rationele blogster heeft een eigen geluksbrenger gefabriceerd! :-)

Niemand was zo bijgelovig als mijn opa. Hij was echt een van die mensen die vanzeleven niet onder een ladder zou gelopen hebben en er dagen slecht van kon zijn als ie een spiegel had gebroken. Zoiets leidde soms echt tot hilarische taferelen: na een picknick op een of andere weide of grasveld, kreeg je hem met geen stokken naar huis voor hij een klavertjevier gevonden had. Maar tijdens het kaarten gooide hij steevast de klaveren vier (een kaart die hem al een paar keer ongeluk gebracht had in het spel en waarvan hij overtuigd was dat ze alle duivelse krachten symboliseerde :-) ) weg; hoe goed hij ze ook gebruiken kon.

Nu kregen we bij de terugplaatsing van ons embryootje maandag (jaja, the plot thickens! :-) ) een echo mee waarop de luchtbel waar ons embryootje inzit te zien is. Ik was er die dag echt niet goed van; zo'n tastbaar bewijs te zien van ons misschien wel toekomstig babietje bracht me helemaal van mijn stuk en nog wel op de dag waarop ik zo vaak aan mijn opa moest denken die 4 jaar ervoor zijn fatale operatie onderging. Na een echte snotterdag te hebben gehad, besloot ik van deze 2 emoties een geluksbrenger te maken. Ik heb het echootje ingekaderd (dankje R voor het kadertje! het staat er fantastisch mooi in! :-* ) en naast de foto van mijn opa geplaatst. Naast het feit dat ik nu minstens een paar keer per dag herinnerd word aan het feit dat onze IVF-poging echt wel kàn lukken (want ik heb het soms wat moeilijk met daar in te geloven), hoop ik dat mijn opa, van waar hij ook mag zijn of niet zijn, misschien wat kracht kan geven aan dat kleine boeleke-in wording..

Een gek iets, die liefde voor overleden en ongeboren zieltjes..

21/03: Daar is de lente, daar is de zon en de blaadjes krijgen bomen!

2005-03-21T14:36:00.000+01:00

And then one morning
Another spring is there outside my door
Things are blooming
Birds are singing
And suddenly yes well I ain’t sad
Ain’t sad no more ain’t sad no more
(Nina Simone)

Er is altijd iets hoopvols aan de start van de lente. De eerste warme dagen van het jaar, de eerste groene blaadjes die aarzelend komen piepen, de winterslaapbeesten die ontwaken en het langer worden van de dagen. Alles ademt en schreeuwt Nieuw Leven.

Terwijl ik deze morgen in de folterstoel van mijn gynaecologe lag, was het precies dat wat door mijn hoofd flitste: alles draait vandaag om Nieuw Leven. De terugplaatsing van 1 volmaakt embryo in mij kan het begin zijn van Nieuw Leven. Het feit dat mijn opa vandaag precies 4 jaar geleden een operatie onderging die later fataal zou blijken, symboliseert vreemd genoeg ook Nieuw Leven voor mij. Want ergens in mijn hart is de vorst weg en wordt nieuwe hoop geboren.

Lieve mensen: vandaag is de lente officieel begonnen.

PS: De andere 5 embryo's waren goed genoeg voor de diepvries! :-)

19/03: En nòg een update

2005-03-19T11:14:00.000+01:00

Gisteren dus pick-up gehad. Ze vonden 12 eicellen, waarvan er 10 goed genoeg waren om te bevruchten. Daarvan hebben ze er 6 kunnen bevruchten.

We zijn natuurlijk superblij dat ze deze keer 60% van de eicellen hebben kunnen bevruchten (ipv nog geen 20% vorige keer), maar we zitten, zelfs voor ICSI, toch nog iets onder het gemiddelde van 80%..

Horen wat de prof zegt maandag (dan is het terugplaatsing), maar hopelijk wordt haar vermoeden niet bevestigd dat er ook iets mis is met mijn eicellen, wat misschien ook het probleem met de innesteling kan verklaren..

15/03: Eitjes-update 2

2005-03-15T16:32:00.000+01:00

Het gaat sneller dan verwacht met mijn eitjes. :-) Dat wil zeggen: vrijdag pick-up ipv zondag! Ze verwachter iets minder dan vorige keer: een 12-tal ipv 16. Maar kom, hopelijk kunnen ze met die andere techniek (ICSI) meer embryo's bekomen hé!

12/03: Eitjes-update

2005-03-12T12:23:00.000+01:00

Gisteren op controle geweest en er zitten een 10-tal eitjes klaar! De vorige keer waren er op de eerste echo ook maar een 10-tal en bij de 2de echo zag ze er 16, dus ik hoop dat dat nu ook het geval zal zijn. :-)

Het wordt dus stilaan aftellen naar de pick-up, die waarschijnlijk volgend weekend zal gebeuren!

09/03: Nummertje nemen aub

2005-03-04T23:23:00.000+01:00

All I can do is wait for you
I'm all alone in the waiting room
When you're buried in solitude
It can get real thick
Desire is your only food
It can get you sick
I'm over here standing in this line
Just waiting in the waiting room
(No Doubt)

Fight ’til your fists bleed baby
Kick and scream at the wicked things maybe
God will unlock the door you need to walk through
When will it happen baby
It could be near but then maybe it could be far
Here we are in the waiting room
(Sixpence non the richer)

Tijdens het zoveelste wachten op de prof in een kille zaal van het UZ in Gent (je weet wel: die zaal die eigenlijk vol lotgenoten zou moeten zitten maar waar mensen elkaar nauwelijks durven aankijken) schoot het me ineens te binnen: eigenlijk is het hele infertiliteitsproces één grote wachtkamer. Wachten op je consultatie, wachten op een telefoontje, wachten op de resultaten van een bloedproef, wachten bij de apotheker, afwachten hoeveel eitjes je hebt na de punctie, afwachten hoeveel er bevrucht zijn, afwachten hoeveel er goed gedeeld hebben, afwachten of er embryo's ingevroren kunnen worden en vooral: afwachten of al dat wachten wel ooit tot iets zal leiden..

Al dat wachten heeft een paar vreemde gevolgen:

Van al dat vertoeven op de medische mallemolen, word je eerst en vooral een echte "pro". Termen ams ICSI, IVF, pick-up, cryo, Utrogestan, Menopur, subcutaan, intramusculair, enz..: je goochelt ermee alsof het niets is en bent zelfs verbouwereerd als iemand vraagt wat IVF eigenlijk is! Kijk mama, toch nog een diploma. :-)

Met je lotgenoten op diverse forums praat je ook helemaal in voor buitenstaanders volstrekt onherkenbaar gewauwel: "Wanneer heb jij TP? Ik heb net PU gehad; onder PV en ik moet zeggen: het deed geen deugd! Maar goed, straks is het weer aftellen naar de NOD." Ze zijn mensen al voor minder met witte jassen komen weghalen.

Een ander neveneffect van tè lang op de MM (komaan, met een beetje fantasie kom je er vast op!) te zitten, is dat het gevaar erin bestaat dat de wachtkamer van de infertiliteitskliniek een 2de thuis wordt. Je kiest bij aankomst onmiddellijk je meest vertrouwde zetel (als die vrij is; helaas boert de infertiliteitskliniek goed, dus overvolle wachtzalen), haalt een drankje en nestelt je (haast met enige knusheid) met een boekje in de hand, alweer: te wachten..

Stagiaires zie je komen en (soms liever) gaan en de vaste staf begint met een steeds grotere blik van herkenning naar je te knikken. Voor de prof ben je niet langer de: "Even kijken.. oh, ja, endometriosis" maar gewoon "meneer & mevrouw N".

Stilaan herken je ook wat koppels in de wachtzaal.. "Die waren er de vorige keer ook!" "Waren zij dat niet die die keer huilend naar buiten kwamen?" Want ja, dat laatste gebeurt helaas vrij vaak.. Een echo waarop geen hartactiviteit te zien was, een afgebroken poging om god weet welke reden of gewoon even alles beu: het ziekenhuis, de prof, de verpleegsters, de echo's, de slechte resultaten en natuurlijk: die allesverterende onzekerheid..

Want ondanks alle ongemakken, pijn, vermoeidheid en stress, draait het eigenlijk allemaal dààr om:

De Grote Onzekerheid.

Indien je immers op voorhand zou weten dat aan het einde van de rit een bloedmooie baby op je zat te wachten.. Tsja, dan onderging je al die behandelingen waarschijnlijk met de glimlach..

Nuja, glimlach.. Niet overdrijven. ;-)

Tot zolang we niets anders kunnen doen dan wachten, zal ik me maar troosten met de woorden van een ongetwijfeld wijze man: Geduld is een schone deugd!*

* En als iemand weet hoe eraan te geraken: let me know!

02/03: One small step for mankind, one giant leap for Wolfje!

2005-03-02T23:02:00.000+01:00

All the things we've never seen
We search the horizon
Looking for a sign
All that it takes is one leap of faith
We've got to take
one small step in time
(Cher)

I did it! Ik heb mezelf vandaag voor het eerst een spuitje gegeven! Niets voordoen, niets treuzelen, gewoon naald in de buik ploffen en spuiten maar! Ik weet dat het enorm kinds en onnozel is, want zoveel vrouwen doen dit, maar ik was best trots op mezelf. En waarom niet hé? Genoeg vrouwen die ook zeggen dat ze dit vanzeleven niet zouden zien zitten, dus.. :-)

En daarmee zijn we vertrokken voor de 2de "verse" poging hé. Benieuwd wat het deze keer zal geven..

Ik probeerde net ter illustratie een afbeelding te vinden van de spuitjes die ik gebruik, maar no such luck bij Mister Google. Hij gaf me wel een suggestie:

Uw zoekbewerking - IVF spuitjes - heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd
Bedoelde je: IVF spruitjes ?

Laat ik inderdaad dàt maar eens proberen.. :-)

25/02: Nieuwe poging

2005-02-25T12:52:00.000+01:00

Voilà zie! We hebben alweer een heel schema meegekregen deze morgen voor onze nieuwe poging. Het wordt inderdaad ICSI ipv IVF. Niet dat we daar veel van gaan merken, maar kom. Hopelijk zorgt het voor meer embryootjes dan de vorige keer en kunnen we (bij negatief resultaat) een paar van die lekker rustige cryo-pogingen doen daarna..

Eerst maar eens beginnen spuiten! Het spel begint woensdag! :-)

23/02: Weer niet gelukt..

2005-02-23T17:47:00.000+01:00

De bloedtest vandaag bevestigde wat we reeds vermoedden: ook deze poging is niet gelukt.. Vorig weekend een zalig ontspannend weekendje in Duitsland gehad en op het einde daarvan een urinetest gedaan in de hoop met goed nieuws terug thuis te komen, maar helaas.. :-(

Ik ben niet enkel teleurgesteld, ik zie er ook enorm tegen op om alles weer opnieuw te beginnen: de spuiten, de tweedaagse bezoekjes aan het UZ, de eicelpunctie, enz.. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb gewoon nog niet de moed gevonden om me schrap te zetten voor een volgende poging.. Die komt er nochtans snel aan; ik weet niet wanneer precies; overmorgen weer naar het UZ en dan weet ik meer..

Ondertussen zullen we ons maar al mantra-gewijs ziten inprenten dat het "derde keer goede keer" zal zijn. :-)

09/02: Tegendraadse kleinen!

2005-02-09T08:13:00.000+01:00

I Know You're Strong
I Know You Belong
I Know You Are Strong
My Beautiful One
(Reamonn)

Volgens mij is ons eskimootje een homo in wording. Hij heeft alleszins al bewezen zot te zijn van Gloria Gaynor, wa-ant: he survived!! Joehoe!! Ik zat daar met mijn vragenlijstje klaar van wanneer ik moest stoppen met medicatie enzo. Allemaal niet nodig dus! Deze middag om kwart voor 2 is de terugplaatsing! :-))

Dat het een tegendraadse kleinen is, is duidelijk: nu was er zo'n kleine kans, nu gaat hij het efkes overleven natuurlijk! Heeft hij zeker van de papa. :-)

Allez, ik ga mij wat mentaal voorbereiden op mijn onbevlekte ontvangenis! Dada!

04/01: Koud hè!

2005-02-04T13:22:00.000+01:00

Find a way out
from the cold place you’re in
(Quicksand)

De kou in Siberië heeft er niets tegen: ons 4-cellig mini-schepseltje zit op dit moment op een plaats waar het - 196°C is! Eskimo's: eat your heart out! :-)

Een ongelofelijk vreemd idee dat ons embryootje nu "bevroren" is trouwens.. Dat je het ontluiken van een klein wezentje zomaar kan doen stilstaan tart alle verbeelding. Helemaal absurd wordt het als je het cryootje jaren laat zitten: eigenlijk "ontstond" het dan bvb. ergens in 2004 maar het wordt pas geboren in 2008. Over een ezelsdracht gesproken! ;-)

Deze morgen om 1ste controle-echo geweest en de zaken gaan verrassend goed vooruit: mijn "endometrium" (mijn baarmoederslijmvlies volgens de prof, mijn nestje volgens mij ;-) ) is reeds 6.9mm dik en dus klaar om een embryootje te ontvangen! Ik ben opgelucht dat ik die Progynova dan niet te lang zal moeten nemen, want je mag die rommel eigenlijk niet slikken als je endometriose hebt.

Volgende week woensdag wordt het een spannend moment: om 8uur moeten we dan bellen naar het UZ om te horen of het cryootje het overleefd heeft. Weer nagelbijttijden in 't vooruitzicht dus! We kunnen niet veel meer doen dan afwachten en hopen dat ons cryootje zin heeft om uit de koude naar een warmer plekje te komen.. :-)

Eén ding is zeker: als ie dìt overleeft, kan ie alles aan! :-) En tot het zover is, zit ie ongetwijfeld mee te rocken met het zalige "Koud hè?" :-)

27/01: IVF, the ethics

2005-01-27T11:37:00.000+01:00

We choose our joys and sorrows long before we experience them.
(Kahlil Gibran)

"Bezig zijn met IVF" betekent niet enkel bezig zijn met de praktische en emotionele kant van de behandeling. Het betekent ook bezig zijn met de ethische kant ervan. En die ethische kant is veelzijdig.

Eerst en vooral heb je daar de vraag: Is het ethisch verantwoord om op die manier de natuur te manipuleren? Want het is natuurlijk een beetje voor God spelen en zoiets is zelfs voor een atheïst een akelige gedachte.
Het is vreemd, maar je trekt ook grenzen in dat spelen met de natuur. In het slikken van een paar eisprongbevorderende hormonen zien de meesten geen graten. Maar onnatuurlijk veel eicellen laten rijpen, die dan uit je lichaam laten halen en in een potje in een labo laten bevruchten met wat zaadcellen.. Tsja, daar beginnen de eerste mensen hun wenkbrauwen toch al bij te fronsen..
Wij voor ons hebben besloten dat we met IVF of ICSI geen problemen hebben als wetenschappelijke handeling op zich, zonder daarbij anderen te veroordelen die nièt zover willen gaan.

Maar er is natuurlijk méér dan die wetenschappelijke handeling op zich. Aangezien deze techniek nog relatief jong is (de eerste IVF-baby werd in 1978 geboren), is de kennis over de gezondheidsrisico's voor moeder en kind ervan nog beperkt.

Op korte termijn loop je als (hopelijk) toekomstige moeder risico op het hyperstimulatiesyndroom (gelukkig nog zelden dodelijk). Bovendien loop je ook meer kans op een miskraam, buitenbaarmoederlijke zwangerschap en allerlei infecties met alle gevolgen vandien.
Op lange termijn zijn er natuurlijk ook gevolgen.
Voor het kind werd reeds vastgesteld dat een IVF-baby meer kans maakt op een laag geboortegewicht, vroeggeboorte, sterfte na de geboorte en soms mentale achterstand of stoornissen. En dan hebben we het nog niet eens over de risico's die meerlingenzwangerschappen (die toch vaker voorkomen bij IVF) met zich meebrengen..
Voor de moeder staat van sommige hormonenpreparaten de verhoogde kans op kanker reeds vast (deze die ook gebruikt worden door vrouwen in de menopauze), van anderen (nog) niet.

Tot slot zijn er de voor mijn geval specifieke risico's en gevolgen. CVS'ers hebben immers niet echt een gezond lichaam. Zal mijn baby daar tijdens de zwangerschap geen last van ondervinden? Zal hij/zij het nodige vinden om zich mee te voeden? En zal ik na de bevalling in staat zijn zelf voor mijn kind te zorgen of zoals zovele CVS-mama's beroep moeten doen op hulp? Genetisch heb ik ook al niet het meest ideale pakket om mijn kindje mee te geven.. Over wat een eventuele zwangerschap met mij zal doen, zien we makkelijkheidshalve maar even over het hoofd. ;-)

Wat doe je nu met al deze (onvolledige!) informatie, statistieken en kansberekeningen? Neem je al deze risico's om toch maar je eigen egoïstische kinderwens te vervullen? En ben je bereid eventueel de gevolgen ervan te dragen later? Zal je het aankunnen als je kind door jouw beslissingen toen een lagere levenskwaliteit zal hebben of misschien voor een deel zonder moeder zal moeten opgroeien?
Uren van geïnformeer en gepraat met elkaar zijn daar ingekropen vòòr we met IVF begonnen en ondanks het feit dat we besloten dit risico te nemen, zijn er nog momenten dat de twijfel de kop opsteekt.

Uiteindelijk komt al dit ethisch gezwam en moreel gezwaardzwaai maar op 1 vraag neer (tsja, had je dàt vòòr je begon te lezen maar geweten hé :-p ):

Kan je leven met de gedachte dat je je kindje lichamelijk gezien niet de meest ideale start in het leven meegeeft?

Mensen zeggen vaak dat ik daar allemaal niet zoveel aan moet denken en dat er altijd risico's zijn. Natuurlijk is dat zo, maar hier is er toch duidelijk sprake van risico's bovenop de gewone risico's. Bovendien vind ik het niet slecht dat je voldoende stilstaat bij waar je mee bezig bent en waar jij en je partner de grens trekken van wat voor jullie kan of niet. Verder moet je dan maar de moed hebben om op een gegeven moment de knoop door te hakken, een beslissing te nemen èn als het erop aankomt, te leren leven met die beslissing.

'k Ga snel iets eten nu; al dat moreel gekrakeel hebben me ferm hongerig gemaakt! :-) Tot de volgende!

17/01: System Failure: Abort, Retry, Ignore, Fail?

2005-01-17T13:09:00.000+01:00

Like every horizon
I keep on trying
Like the sun
I'll be rising
(Natalia)

Lang geleden hé! Tsja, er valt natuurlijk niet veel te vertellen op IVF-front: volgende week moet ik hormonen beginnen nemen (om mijn baarmoeder klaar te maken voor het embryootje) en de week daarna moet ik dan op controle om te kijken hoe goed dat al gevorderd is. Normaal gezien volgt een paar dagen dààrna het spannende moment: de ontdooiing van ons eskimootje. Het heeft maar 40% overlevingskans, dus de kans is vrij groot dat al dat hormonengeslik voor niets zal geweest zijn, maar bon, we volgen maar braafjes de aanwijzingen van de prof hé!

Op het vlak van gezondheid zit er wèl weer vaart in na een paar maanden van passief afwachten. Ik had er immers genoeg van zo rond september: al die geneesmiddelen, homeopatische druppeltjes, bezoekjes aan dokters, geprik, gekinesist, geosteopatist, enz.. Met het vooruitzicht van de nakende IVF-behandeling toen èn het dalende geloof in gelijk welke behandeling, gaf ik er toen even de brui aan. Ik dacht ook dat als ik er misschien niet zoveel mee zou bezig zijn en het probleem zou minimaliseren, het vanzelf wel zou weggaan.

Maar echt gebeterd is het toen niet met me, wel integendeel. Natuurlijk zal de IVF-behandeling er wel voor iets tussenzitten: al die hormonentroep en narcose kan nergens goed voor zijn en al die vroege bezoekjes eisten hun tol, om nog maar te zwijgen van de stress. Ik kan me ook niet voorstellen dat onze IVF-slaagkansen echt hoog zijn zolang het met mijn lijf niet goed zit. Beschermt zo'n lichaam zich niet tegen een zwangerschap?

Reden genoeg dus voor mijn arts om een nieuw actieplan uit te dokteren (let op de grappige woordspeling).

Aangezien ik nog steeds niets of zo weinig mogelijk wil nemen van geneesmiddelen (zeker ook met het oog op een eventuele zwangerschap), proberen we het over een andere boeg te gooien, nl.: het revalideren van mijn gewrichten en spieren in de hoop dat de rest volgt. ;-) De theorie is namelijk dat als die beter werken, ik kan gaan werken aan mijn conditie. Betere conditie is betere spijsvertering, dus beter gevoel, dus nog méér bewegen, enz.. En dan zijn we vertrokken hé! Aldus de theorie. ;-) Maar ik moet zeggen dat een actieplan nog nooit zo logisch heeft geklonken in mijn oren, dus ik heb er goeie hoop op! Bovendien hèbben we die tactiek al eens willen toepassen, maar deze keer zal het onder meer strikte begeleiding en opvolging gebeuren.

Maar het is niet altijd "nature rocks" wat de klok slaat. Vrijdag nog bij de longspecialist geweest en daar kwam naar voor dat ik toch inderdaad medicatie zal nodig hebben om de astma te bedwingen. Verder ook een uitgebreid allergie-onderzoek gedaan en blijkt dat ik ook nog eens allergisch ben aan vanalles en nog wat: graspollen, boompollen, histamine, meelmijt en huisstofmijt. Vooral die laatste 2 lokten een serieuze allergische reactie uit. Dat wordt dus even overleggen wat ik daar allemaal aan kan doen. Zeker naar die histamine ben ik benieuwd, wat blijkbaar dat zit in allerlei voedingswaren en dat zou dan misschien weer een deeltje van mijn darmklachten kunnen verklaren.

Alweer een stukje van de puzzel dat past dus.. En zo zoeken we steeds opnieuw maar weer verder hé! Al een geluk dat ik zo graag puzzel. ;-)

05/01: Opternief!

2005-01-05T18:22:00.000+01:00

I pick myself up,
Dust myself off
And start all over again.
(Nat King Cole)

Deze morgen dsu voor een gesprek bij de Prof geweest. Ik mag inderdaad snel terug beginnen en dan nog wel met een lichtere behandeling! Ze stelde namelijk voor om het cryo (de embryo die we nog in de diepvries zitten hebben) toch eerst een kans te geven voor we weer voor een "echte" IVF-poging te gaan. Het was eigenlijk zelfs aandoenlijk hoe ze een pleidooi hield voor onze kleine eskimo! :-) "Ja, het heeft inderdaad weinig kans, maar op den duur stapel je misschien zo verschillende cryo's op en dat is toch wat zielig, want die verdienen ook misschien een kans hé." Hihi, echt grappig.

We hebben dus maar besloten haar advies op te volgen en inderdaad eerst voor de cryo-poging te gaan. Er komen minder hormonen bij kijken èn er is geen pick-up bij nodig. Maar nog minder kans dus dan bij een gewone IVF-poging: 40% kans dat het embryo het ontdooiingsproces overleeft en dan nog eens 20% dat het lukt (tov 30 à 40% kans bij een gewone IVF).. Niet bijster veel dus, maar aangezien we snel terug aan de slag kunnen (bij geslaagde ontdooiing zou de terugplaatsing begin februari zijn), is het wel leuk niet direct terug met de zware behandeling te moeten beginnen.

Die ligt echter ook al vast voor mocht de cryo-poging niet lukken: op 19/02 (de dag dat jullie allemaal gaan onthouden dat ik 27 word :-p ) begin ik dan opnieuw met de spuitjes. Een ICSI-behandeling deze keer inderdaad; geen gewone IVF, omdat het bevruchtingspercentage zo abnormaal laag was bij ons (3 van de 16 eicellen). Bij ICSI wordt een zaadcel rechtstreeks in de eicel zelf ingespoten (zie afbeelding) zodat het bevruchtingspercentage veel hoger is dan bij IVF, waar ze gewoon maar wat zaadcellen bij 1 eicel in een schaaltje "droppen". Ben eens benieuwd wat dat gaat opleveren!

Wat mezelf betreft, heb ik weer helemaal moed gevonden om door te gaan! Het is maar niet meer dan normaal zeker, dat je na iedere teleurstelling een beetje door een dal gaat? En het zal er met iedere poging niet makkelijker op worden, daar bereid ik me al op voor..

Maar voor nu is het dus "vollen bak" er tegenaan! Ik kan nu nog een paar weekjes op mijn effen komen: wat zonnebanken, wat bewegen, mijn sociale kalender terug volstoppen (want die had de laatste tijd weer wat te lijden), enzovoort! Ik heb er weer helemaal zin in! :-)

01/01: Over Nieuw Jaar in/en oude zakken

2005-01-01T11:07:00.000+01:00

Don't look so sad,
It's not so bad you know.
It's just another night,
That's all it is.
It's not the first,
It's not the worst you know,
We've come through all the rest,
We'll get through this.

We've made mistakes,
But we've made good friends too.
Remember all the nights we spent with them?
And all our plans,
Who says they can't come true?
Tonight's another chance to start again.

It's just another New Year's Eve,
Another night like all the rest.
It's just another New Year's Eve,
Let's make it the best.
It's just another New Year's Eve,
It's just another Auld Lang Syne,
But when we're through this New Year
You'll see, will be
Just fine.

We're not alone, we've got the world you know.
And it won't let us down, just wait and see.
And we'll grow old, but think how wise we'll grow.
There's more you know, it's only New Year's Eve.
(Barry Manilow)

Misschien niet de meest vrolijke noot om het Nieuwe Jaar mee in te zetten, maar zo voel ik me dan ook niet. Ik die anders zo gek ben van de hele Kerstperiode, kreeg gisteren een serieuze knak.. Persoonlijk hou ik de kilo's hormonen van de afgelopen weken verantwoordelijk (ze horen nog van mij!), maar als ik wat dieper graaf, denk ik dat het een combinatie is van 101 dingen..

Alwéér de teleurstelling van een Nieuw Jaar zonder baby en de wensen dat het nu zeker volgend jaar echt wel zal gebeuren.
Alwéér een Nieuw Jaar met dat ellendige CVS-lichaam dat ervoor zorgt dat mijn levenskwaliteit meer dan gehalveerd wordt.
Alwéér een Nieuw Jaar die we noodgedwongen thuis moesten doorbrengen in plaats van met onze vrienden die we zo doodgraag zien.
Alwéér een Nieuw Jaar ingezet met die stomme rotduivels die mijn lichaam lijken over te nemen als een vies virus.
Alwéér een Nieuw Jaar met onzekerheden, gepieker en teveel belang hechten aan wat anderen denken.
Alwéér een Nieuw Jaar met onbegrip van her en der naar hier en daar.
Alwéér een Nieuw Jaar met vloedgolven, geweld en kwade wil.

Alwéér een Nieuw Jaar tout court..

Vergeven jullie mij deze sombere gedachten? Morgen ben ik vast weer de Wolf-die altijd-optimistisch-is, vandaag wil ik nog even rouwen om het Nieuw Jaar in/en oude zakken..

28/12: Test 1 2 3

2004-12-28T16:18:00.000+01:00

Test inderdaad negatief.. :-(

Op 05/01 mogen we op gesprek om de volgende poging enzo te bespreken. Door de endo willen ze er vaart achter zetten, dus hopelijk eind januari al de eerste spuitjes weer!

26/12: Negatieve urinetest

2004-12-26T23:20:00.000+01:00

Voilà zie! Met de deur in huis vallen noemen ze dat! Jullie zien het dus al aan de titel: slecht nieuws. Deze morgen deden we een urinetest en die was negatief. Op de 12de dag na de terugplaatsing zou echt wel al iets moeten te zien geweest zijn, dus normaal gezien is deze poging mislukt. Natuurlijk gaan we dinsdag nog voor de bloedtest, maar dat zal maar een formaliteit zijn. Het zal dus "op naar de volgende poging" zijn voor ons. Tot nu toe valt de klap mee; waarschijnlijk omdat ik er niet veel van verwachtte hé..

Alvast enooooooorm bedankt voor al jullie duimen en hopelijk mag ik daar de volgende keer ook weer op rekenen; die doen namelijk zalig veel deugd!!

25/12: Een zalige Kerst iedereen!

2004-12-25T13:01:00.000+01:00

I don't want a lot for Christmas
I don't care about presents
Underneath the Christmas tree
I just want you for my own
Make my wish come true...
Baby all I want for Christmas is you
(Mariah Carey)

Voilà zie, dat is mijn korte verlanglijstje voor de Kerstman! En zeg nu nog nekeer dat ik een moeilijke ben! :-)

Nog even een klein update'je meegeven: ik heb sinds donderdag vrij erge buikpijn. :-( Ik vrees dus dat dat die rotrussen zijn die voor de deur staan (de Amerikanen hadden gelijk! Vuile communisten! ;-) ), maar die voorlopig nog worden tegengehouden door de Utrogestan.. Nuja, het blijft afwachten natuurlijk, maar ik kan me niet voorstellen dat dit buikpijn is die normaal is voor een zwangerschap..

Alleszins: iedereen een prettige Kerst gewenst! Ik weet dat ik een van de weinigen ben die helemaal gek is van deze periode, maar ik hoop dat jullie toch ook allemaal gezellige feesten hebben!

21/12: I'm dreaming of a white Christmas

2004-12-21T13:03:00.000+01:00

I'm dreaming of a white Christmas
With every Christmas card I write
(Bing Crosby)

En dat is dit jaar heel erg letterlijk te nemen. Deze morgen namelijk een mini-druppeltje bloed verloren. Hopelijk is dat niet de aankondiging van die f***ing rotduivels. Zou wel weer lekker typisch zijn natuurlijk: net voor Kerstmis; kan ik lekker de feesten vergeten, want no way dat ik mijn bed uit kan als ik mijn regels heb. Enfin, er zit niets anders op dan af te wachten en te hopen dat het niet doorzet; daarom heet het ook "wachtweken" natuurlijk. ;-)

Het ging voor de rest nochtans goed met me; ik was er niet al te veel mee bezig. Dat is enerzijds dankzij de feestdagen die er aan zitten te komen natuurlijk, maar ook dankzij mijn allerliefste ventje die ondanks de drukte op zijn werk toch een dagje vrij genomen heeft gisteren! Het zijn 3 heerlijke dagen geweest met wat gewandel en gewinkel en ondanks het feit dat ik het nu weer moet uitzweten, geniet ik nu nog enorm na en heb ik bijna niet aan onze IVF gedacht. Straf, want ik dacht dat ik een heus stresskonijn zou zijn in die periode. ;-)

Maar nu word dat dus weer wat verstoord... Ik zal maar snel nog wat kerstkaartjes gaan schrijven en meeneuriën met onze Mister Bing. ;-)

17/12: Geen nieuws goed nieuws!

2004-12-17T13:08:00.000+01:00

Nothing to tell you,
Nothing to say now, nothing to do
(Chris Isaak)

Tssss.. Wat een idiote titel! :-) Maar voorlopig klopt hij natuurlijk. Evenals de lijntjes (nee, niet die om te snuiven) uit dat nummer van Chris Isaak. Er is namelijk echt niets, nada, noppes, de botten te vertellen! Zie maar:

De buikpijn van de pick-up is zo langzamerhand aan het verdwijnen alsook de misselijkheid van de narcose. Verder neem ik nu Utrogestan; dat zijn bolletjes die je vaginaal moet opsteken (leve de inbrenghuls) om de innestelingsfase van de embryo te ondersteunen.

Mensen vragen me dikwijls of ik al iets voel; wel: ik voel constant vanalles, maar dat is al zo van bij het begin van de behandeling; daar zorgen die hormonen wel voor hé. Alle zwangerschapssymptomen passeren de revue: pijnlijke borsten, moeheid, misselijkheid, humeurschommelingen, steekjes onderaan in de buik, enz.. Daar moet je natuurlijk totaal geen belang aan hechten, anders maak je jezelf compleet gek.

Bovendien heb je door CVS òòk 101 kwaaltjes die daarop lijken; ik voel me elke dag wel misselijk, duizelig en natuurlijk doodmoe, dus ik kan echt niet het onderscheid maken ivm wat wat veroorzaakt. Misschien nog een geluk bij een ongeluk: ik ben zò gewend van die dingen te voelen dat ik er nog niet eens meer bij stilsta. Ja, een echte meevaller. :-)

Met die CVS-klachten valt het tot nu toe eigenlijk reuze mee! Nahàààà! In your face mister doemdenkende CVS-dokter! :-p Rond de pick-up kreeg ik het wel wat moeilijk: veel gewrichts- en spierpijn, hypoglycemie, duizeligheid, vaak plassen, constipatie, enz.. Maar nu de rust na de ziekenhuisbezoekjes en de pick-up is weergekeerd, kan ik het opnieuw rustig aan doen en in mijn vertrouwde routine hervallen, die toch zo belangrijk is. Ik moet enkel zorgen dat ik oplet met de feestdagen; als ik al ga, niet te lang blijven en opletten met wat ik eet, dan komt dat vast dik in orde!

14/12: Innestelingswarmte

2004-12-14T11:28:00.000+01:00

I'll make you a nest, a soft, warm nest
(A lullaby by anonymous)

Net terug van de "embryotransfer" zoals dat dan heet in koude ziekenhuistermen. De prof begon met te vertellen dat het bevruchtingspercentage (dat volgens haar normaal gezien rond de 70% ligt) inderdaad abnormaal laag was en dat we voor eventuele volgende pogingen zouden overschakelen op ICSI. Dat is een vrij nieuwe techniek waarbij 1 zaadcel rechtstreeks in de eicel wordt geïnjecteerd; en dus niet zoals bij IVF waar ze gewoon een hoop zaadcellen bij 1 eicel in een schaaltje zetten en afwachten wat er gebeurt. Een duurdere techniek, maar voor de rest zullen we er weinig van merken: dat werk gebeurt immers in het labo.

Maar er was wèl ook goed nieuws. Héél goed zelfs, want we hadden 1 top-embryo. Dat wil zeggen, één die al 8-delig was! Hij bevatte ook helemaal geen defragmentatie, wat dus ook prima was. Wat een opluchting!!

Verder hadden we 1 embryo van gemiddelde kwaliteit (4-cellig); die hebben ze ingevroren. Er was ook nog 1 embryo van eerder slechte kwaliteit; die gingen ze vernietigen (brr.. vreemde gedachte.. nooit gedacht dat ik zo sentimenteel ging denken over embryo's die eigenlijk nog maar wat gedeelde celletjes zijn).

Het moment van de terugplaatsing zelf vond ik enorm ontroerend en intens. Je kon mooi meevolgen op de echo en eens het embryootje op zijn plaats zag, zag je echt wel duidelijk een witte stip. Zooooooooo mooi! :-) Uiteindelijk zijn we nog nooit zover geraakt hé: iets van Frank en iets van mij dat zich is gaan versmelten en nu in mij zit.. Iets romantischer en intens mooier bestaat er toch niet in het leven?

Het beangstigt mij wel een beetje wat ik nu allemaal voel.. Uiteindelijk mag ik me niet teveel hechten aan die paar gedeelde cellen die zich nu toevallig in mijn baarmoeder bevinden hé.. De klap kan serieus groot zijn dan binnen 2 weken..

Ach ja, aan de andere kant wil ik ook gewoon even van dit heerlijke gevoel genieten. Morgen sluipt mijn oude rationele zelf ongetwijfeld toch terug binnen en minimaliseert de boel weer. Dus voorlopig houden we maar even een klein feestje hier.

Het is limonade vanaf nu, maar toch zeg ik u vanaf hier: "Proost!" :-)

13/12: Happy birthday baby!

2004-12-13T11:33:00.000+01:00

We can celebrate baby cause it's your birthday
It's your birthday, so baby blow out the candle
We gon' celebrate, you know it's your birthday
(Destiny's Child)

1 jaar geleden zag ik voor het eerst dat ongelofelijke wondertje dat Igor heet. Een klein gelukzalig hoopje vreugde dat zou uitgroeien tot een heus mini-ventje met een eigen willetje en de meest vertederende maniertjes en blikken.

Zo heeft hij al heel snel geleerd dat het héél leuk is om de speeltjes die ze vòòr je op het "tafeltje" van je stoeltje leggen, op de grond te gooien! Supergrappig is dat, want al die grote mensen trappen daar keer op keer weer in en rapen gedwee (en ook een tikkeltje vertederd) die speeltjes weer op en leggen ze wéér vòòr je. Hilarisch en zorgt gegarandeerd voor uren spelplezier!

Ik heb ook al het geluk gehad getuige te mogen zijn van een paar grote stapjes in het leven van dit lieve kereltje: ik was erbij toen hij voor het eerst kroop èn ik zag hoe hij de beginselen legde voor zijn leven als rechtopstaande mens: het zich optrekken aan de spijlen van gelijk welke tafel of stoel, wat natuurlijk voor heel wat kopzorgen zorgde bij de mama. ;-) Ik zweer trouwens dat hij al ettelijke malen "mama" heeft gezegd! Je moet natuurlijk hard genoeg luisteren hé!

Maar het strafste vond ik hoe snel hij het doorhad dat die grappige zwarte hond zijn boterhammetje heel zachtjes uit zijn handje kwam stelen; als hij dat handje maar lààg genoeg hield. :-)

Kortom: 't is een ventje uit de duizend waar ik halsoverkop op verliefd werd en ik ben dolblij dat ik hem van zo dichtbij mag zien opgroeien; dat maakt het gemis aan een eigen ventje of meisje toch een beetje goed!

Igorke: een hééél gelukkige verjaardag gewenst van je grootste fan!

12/12: Verslagje van de PU

2004-12-12T18:20:00.000+01:00

Gisteren dus pick-up gehad. Vrij veel last gehad van de narcose en de buikpijn, maar het begint nu goed te beteren.

Ik had inderdaad 16 follikels en in elk van die 16 zat een eicel! Mààr: er zijn er maar 3 bevrucht. :-( We zijn natuurlijk wat teleurgesteld met het resultaat; ik heb zelfs al schrik dat er tegen de terugplaatsing geen enkel meer zal overschieten.. Nuja, veel meer dan afwachten zit er niet op. Normaal gezien gaat de terugplaatsing dinsdagmorgen door. Ben benieuwd!

Hopelijk ben ik de volgende dagen iets meer "van schrijfs"; nog iets te groggy nu. ;-)

09/12: Bevestiging

2004-12-09T16:57:00.000+01:00

Het is nu definitief! Zaterdagmorgen om ongeveer 10u30 zal de punctie plaatsvinden! Brrrr.. nog spannender nu het zo definitief is zeg! :-) Vanavond om 23u30 moet ik een injectie met Pregnyl krijgen; een medicijn dat gemaakt is van de urine van zwangere vrouwen (dank u dames om dat af te staan voor ons!) en die dient om de eisprong op gang te brengen.

Nog een dikke 40uur voor ze mijn eitjes gaan plukken! Jipie! En brrr! :-)

09/12: Slaap kindje slaap

2004-12-09T11:25:00.000+01:00

Putting on my daytime eyes
A good enough disguise
Until I get some sleep
(Bic Runga)

Man man man, ik ben moe! De vroege bezoekjes aan het UZ beginnen steeds meer hun tol te eisen. En dus steken ook al die ellendige CVS-klachten de kop op, waarbij de gewrichts- en spierpijn mij het meeste hinderen. Mijn maag wringt ook meer dan tegen en mijn darmen zijn er nog niet helemaal uit of ze nu teveel of te weinig moeten werken. Mijn lelijke chronische hoest wil ook persé het feestje dat zich in mijn lijf aan het afspelen is, bijwonen. Die hoest zou trouwens astma zijn volgens het pre-operatief onderzoek dat ik maandag nav de narcose moest laten uitvoeren. Dat wordt binnenkort weer een tripje naar de specialist, jochei.

Kortom: ik voel mij een schotelvod die tè lang dienst heeft moeten doen, die daarna op een tè hoge temperatuur in de wasmachine is gevlogen om daarna op veel te veel toeren heeft drooggezwierd in de droogkast. Maar bon, het einde komt nu normaal gezien in zicht: enkel zaterdag nog eens naar daar voor de punctie (maar dus eigenlijk om te slapen; juij! ;-) ) en dan waarschijnlijk dinsdag voor de terugplaatsing. Allemaal enorm voorwaardelijke wijs dus: straks krijg ik telefoon om definitief te bevestigen of de pick-up zaterdag kan doorgaan (ze moesten eerst mijn bloed nog onderzoeken). Nuja, is het zaterdag niet, dan is het zondag zei de prof, dus het nadert nu alleszins met rasse schreden! :-)

Ik ben blij dat alles tot nu toe zo vlot gaat en dat de punctie in zicht is, maar aan de andere kant ben ik natuurlijk ook wat zenuwachtig, want het blijft natuurlijk narcose en dat is toch altijd wat eng; ook al heb ik het al eens meegemaakt en had ik er toen helemaal geen last van.

Spannende dagen: ze blijven maar komen! :-)

07/12: Sweet sixteen

2004-12-07T09:43:00.000+01:00

Sixteen candles make a lovely light
Blow out the candles, make your wish come true
(Roy Orbison)

Jipiiiieee!! 16 follikels zitten er klaar! Ik schrok me een hoedje! :-)

Er was wel een groot verschil tussen de 2 eierstokken zei ze. Mijn rechtereierstok werkt meer dan perfect (12 grote follikels), maar aan mijn linkereierstok is de endometriose razendsnel aan het teruggroeien en dat houdt de werking van die eierstok duidelijk tegen: 4 kleinere follikels.. Maar bon, gelukkig functioneert mijn rechtereierstok wèl optimaal hé! :-)

Hopelijk groeit die endo niet tè snel zodat het binnenkort niet ook mijn andere eierstokken aantast (daarom zei ze ook dat het bij mij extra belangrijk is dat het snel lukt; fijn, geen druk of niets ;-) ), maar dat zijn eventjes zorgen voor later. Voorlopig efkes feesten dat alles goed verloopt! :-)

De prof snapte er trouwens ook niets van dat ik nu geen buikpijn meer had. Maar ja, zoals mijn allerliefste vriendin R. daarnet zei aan de telefoon: ik ben natuurlijk een rare hé! Tssss.. Van je vriendinnen moet je 't hebben! ;-)

Donderdag moet ik nog eens voor een laatste controle-echo gaan en normaal gezien als alles verder vlot gaat, is er zaterdag pick-up! Spannend!!!

Allez, ik ga nog wat verder op iets broeden. ;-)

05/12: Waar zijn mijn eitjes naartoe?

2004-12-05T23:24:00.000+01:00

I've been worried all day long
I just don't know what to do
(Peter Green)

Pfff.. 't Gaat mij ineens even niet meer zo goed af.. Daar waar ik de voorbije dagen blij was dat ik steekjes voelde in mijn buik, ten teken dat het daar vanbinnen allemaal goed aan 't werken was, ben ik nu wat ongerust geworden over 't feit dat ik ineens helemaal niets meer voel.. :-/ Dat geruststellende vertrouwde gevoel is nu weg en ik heb dus zoiets van: "Allez, waar zijn die nu naartoe?" ;-) Direct weg zijn ze natuurlijk niet, maar het komt toch voor dat iemand eicellen ineens zomaar beginnen krimpen ipv verder groeien. En dat terwijl de stimulatie nu juist opgedreven is.. Vreemd.. 't Is natuurlijk de 1ste poging, dus ik weet niet goed wat normaal is en wat niet. Afwachten dus..

Hopelijk is het snel dinsdag en brengt de echo dan goed nieuws..

02/12: Hot chick

2004-12-02T10:55:00.000+01:00

Because you need love to keep you warm both night and day,
You gotta have love to keep you warm both night and day
( Whitesnake)

Het is nu officieel! Ik ben een broedkip! Ongeveer 10 eitjes zitten er klaar!! 6 aan de rechterkant en een stuk of 4 aan de linkerkant (daar kon ze het minder goed zien). Ze streven naar 10 tot 18 eitjes, dus 't is geen ongelofelijk groot aantal, maar toch genoeg! De eitjes waren ook nog niet groot genoeg voor pick-up, maar dat is normaal. Ze gaan de medicatie wat opdrijven; ik word dus wat harder gestimuleerd. Hmm.. ik weet wel niet of dat enkel is omdat ze harder zouden groeien of ook omdat er nog extra zouden bijkomen..

Hèhè; ik heb al mijn vragen kunnen stellen en de verdoving is ook geregeld! Een gevoel van opluchting overheerst dus! En hoewel dat van die broedkip natuurlijk wat lacherig gezegd is, begin ik me nu echt meer zo te voelen; als een kippetje dat ervoor moet zorgen dat ze haar eitjes warm en veilig houdt. :-)

Ik moet dinsdag pas terug op controle. Hopelijk zal dan enkele dagen daarna de pick-up plaatsvinden!

01/12: Busje komt zo

2004-12-01T13:37:00.000+01:00

Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Eventjes geduld nog, want het busje komt zo
(Höllenboer)

Zo voel ik me dus op dit moment een beetje: "busje komt zo" of beter: "follikelmeting komt zo", maar ik neem het de jongens van Höllenboer niet kwalijk: dit laatste bekt niet zo vlot en ligt commercieel waarschijnlijk niet zo goed in de markt.

Nog een passende vergelijking over mijn innerlijke toestand: een of ander stripfiguurtje dat met een ongeduldige trek rond zijn mond razendsnel met zijn voet tegen de grond tikt. "TAP TAP TAP" zou er dan bijstaan. Hihi, ik zie het zo voor me. :-) Maar dat kunnen natuurlijk ook de hormonen zijn die mijn geestestoestand benevelen.

Van deze laatste maak ik mezelf nog steeds wijs dat ik er absoluut geen last van heb. Die huilbui van gisterenavond was puur toeval en wie zou nu géén woedeuitbarsting gekregen hebben van een echtgenoot die de afwas voor je wil doen! Tssss.. ze moesten het verbieden zulke mannen! *kijkt beschaamd* ;-)

Maar waar ging dit ook alweer over gaan? Och ja! De eerste follikelmeting van morgen! Jipie! Eindelijk! Bij de volgende controle-echo's zal je al beter weten waar je aan toe bent hé; bij deze eerste heb ik er totaal geen idee van: hoeveel eicellen zitten er? Zitten er wel? Hoe groot zijn ze al? Werkt de stimulatie? Enz.. En dan nog 203 vragen die ik aan de gyne wil stellen natuurlijk! Ik zal maw dus blij zijn als we een dagje verder zijn.

Ook al omdat ik van verdoving wil veranderen voor tijdens de eicelpuntie (pick-up). Ik dacht eerst voor plaatselijke verdoving te gaan, maar uiteindelijk zie ik toch teveel op tegen de eventuele pijn èn het risico dat ze dan niet alle follikels kunnen aanprikken omdat ze moeten stoppen wegens teveel pijn. Ik zou me gigantisch schuldig voelen. Dus opteer ik liever voor een kwartiertje narcose en een paar uurtjes ziekenhuisbed. Maar dat moet ik nog even zien te wijzigen morgen; hopelijk is het nog niet te laat.

Nog even wat ongeduld dus (ik snap nooit waarom mensen zeggen: "nog even geduld", want het feit dat ze dat moeten zeggen toont aan dat je ongeduldig bent en dat ook nog even moet blijven, dus kunnen ze beter "nog even ongeduld" zeggen, maar bon, dat "lekker bekken" is blijkbaar belangrijk tegenwoordig.).

Ik wou dat ik een nagelbijter was, dan kon ik mijn ongeduld tenminste uiten. Nagelbijters worden altijd gezien als zenuwachtige mensen, maar geloof mij: de "binnenfretters" zijn 't ergste!

Dat ik het u gezegd heb!

29/11: Hoe verloopt (onze) IVF?

2004-11-29T20:10:00.000+01:00

Omdat de meesten toch niet goed weten hoe zo'n IVF-poging eruit ziet (da's maar normaal en gelukkig voor hen), dacht ik dat het misschien handig was even het verloop van zo'n poging op (virtueel) papier te zetten. Ik zal het zo duidelijk mogelijk en in mensentaal (want van de uitleg sommige sites krijg je opslag hoofdpijn) proberen verwoorden. ;-)

De uitleg gaat natuurlijk specifiek over onze poging, want IVF verschilt van ziekenhuis tot ziekenhuis maar ook van persoon tot persoon en naargelang je achtergrond en "evolutie".

Alles begon op 28/10. Toen ben ik gestart met de pil.
Op 18/11 ben ik moeten gaan voor een echo om te kijken of alles OK was (geen cystes ofzo) om de IVF-poging van start te laten gaan. Die dag nam ik ook de laatste pil.

Op 23/11 kreeg ik de 1ste spuitjes: Decapeptyl; een medicament om de eigen cyclus stil te leggen. Moet ik nemen tem 29/11.

Vanaf 25/11 kreeg ik er een extra spuitje bij: Menopur; voor de stimulatie van eierstokken.

Vanaf 02/12 moet ik om de dag om een controle-echo; ze meten dan de eicellen en tellen ze.

Als je genoeg eicellen hebt, en ze zijn groot genoeg (ong. 20mm), volgt er een punctie (het weghalen of "plukken" van de eicellen). Bij ons is die voorzien rond 07/12, maar precies kunnen ze dat dus niet zeggen op voorhand.

Daarna volgt de bevruchting van de eicel in het labo. Daar groeit dan een embryootje uit.

Ze laten dat embryootje 1 of 2 of soms zelfs nog iets langer verder delen.

Dan gebeurt de terugplaatsing van de embryo.

En dan 2 vreselijk lange wachtweken waarna je dus het resultaat te weten komt (bij ons dus waarschijnlijk rond kerstavond).

Voilà zie! Hopelijk was dat een beetje duidelijk!

Tot de volgende keer lieve cyberkindertjes! ;-)

28/11: Update

2004-11-28T22:31:00.000+01:00

Geen schrijfsteltje vandaag; gewoon een update..

Redelijk wat afgezien van mijn regels de laatste dagen.. Ze hadden beloofd dat dit minder zou zijn vanwege de pil.. Yeah right! :-/ Vandaag is zowat de eerste keer in 7 dagen dat ik terug bijna alles een beetje normaler kan doen: rechtstaan, zitten, naar het toilet gaan, enz.. zonder naar mijn adem te happen en ineen te krimpen van de pijn. Jaja, leve de endometriose! :-/

Maar bon, de dagen van afzien zijn voorlopig weer voorbij. Van de inspuitingen heb ik voorlopig niet echt veel last: enkel wat hoofdpijn of migraine af en toe en wat steekjes rond mijn eierstokken. Maar dat laatste heb ik eigenlijk ièdere maand rond mijn eisprong, dus die pijn kende ik al.;-) Ik vind het ook altijd een geruststellend gevoel, vreemd genoeg. Zo van:"Oef, het is daar vanbinnen aan het werken!" :-) Ik voel prikjes op 4 plaatsen, dus volgens mij worden dat 4 eitjes. :-)

Van humeursschommelingen denk ik niet dat ik veel last heb, al zal Frank daar beter over kunnen oordelen waarschijnlijk. ;-) Vrijdag had ik het even erg, maar dat was meer van mijn regels dan van de spuitjes denk ik. Ik heb dat altijd naar het einde van mijn regels toe; een soort van PMS, waarbij de P dan wel staat voor "post". :-)

De verpleegster die de spuitjes komt zetten, schrok van de blauwe plekken die ik had van de inspuitingen. Ze zit ook altijd bezorgd te vragen of het "nog wel gaat" terwijl ze de spuitjes aan het zetten is; omdat ze weet van anderen dat dat een paar seconden/minuutjes behoorlijk prikt/brandt. Ze steekt dan altijd een hele speech af van hoe zo'n IVF toch afzien is en hoe dat allemaal op de kap van de vrouw terechtkomt. Hihi; grappig. Alsof dat de moeilijke dingen zijn. :-) Voorlopig vind ik dat het allemaal erg meevalt; tuurlijk is dat even niet leuk die spuitjes elke dag en de bijwerkingen,maar als ik het vergelijk met de CVS die mij iedere dag wel op een of andere manier hindert of met de pijn tijdens mijn regels, weet ik wel wat kiezen.

Maar ja, hoor mij hier met mijn grote mond na 1 week tijdens de 1ste poging! Volgende week rond deze tijd piep ik misschien al heel anders. ;-) Ik laat het jullie alleszins weten!

25/11: De kip of het ei?

2004-11-25T20:13:00.000+01:00

The future is in eggs, the future is in eggs
(Guided By Voices)

Ik zit met een ei. En hopelijk met meerdere, want vanaf vandaag krijg ik Menopur; het medicijn dat er hopelijk voor zal zorgen dat er zich genoeg eicellen ontwikkelen (men moet immers niet al zijn eieren onder één kip leggen) die bovendien dan nog eens van goeie kwaliteit zijn ook (zoniet heb ik een eitje te pellen met de fabrikant van het goedje!). Vanaf volgende week donderdag moet ik dan regelmatig (om de andere dag) op controle: een echo die het aantal en de grootte van mijn eicelletjes nagaat.

Eigenlijk zijn zo'n medicijnen voor ons - de subsoort der onvruchtbaren - toch het Ei van Columbus hé! Naaldje met vloeistof erin, spuiten maar en een kleine 2 weken later genoeg eieren om een of twee voetbalploegen mee voort te brengen. Natuurlijk bevruchten ze die niet allemààl (daar hebben we ook de plaats niet voor; binnen de kortste keren is het hier in huis zo vol als een ei); enkel de beste eitjes worden geselecteerd.

Dat weten wij ook allemaal maar sinds kort hoor; wij hebben onze gynaecoloog de eieren uit haar gat en de pieren (je weet wel; die beesten die kippen opeten en kippen die.. juist ja!) uit haar neus gevraagd over deze behandeling. Wat doe je immers als je zelf nog maar pas uit het ei bent gekropen met betrekking tot het onderwerp? Gelukkig hebben wij een heel geduldige en begripvolle gyne die alles tot in de puntjes uitlegt en bij wie we dus perfect ons ei kwijt kunnen. Want op dat vlak boffen we toch maar; het hele proces is toch vrij zwaar en op zo'n momenten is het toch belangrijk dat je een gyne hebt die je kan geruststellen, informeren, motiveren, enz.. Dit alles zonder op eieren te lopen natuurlijk; wij willen precies weten waar we aan toe zijn. Gelukkig is F. ook geen zachtgekookt eitje; als er iets niet duidelijk is, vraagt hij het keer en keer opnieuw; tot we het perfect begrijpen!

Maar bon, voorlopig is het nog veel gekakel, geen eieren. Ik hou dus maar even mijn tater en laat de Menopur zijn werk doen. Duimen dus maar dat we niet op onze eieren blijven zitten en volgende week donderdag kunnen zeggen dat alles, tot dan toe, koek en ei is!

23/11: De start!

2004-11-23T19:36:00.000+01:00

Can't stop this thing we started
(Bryan Adams)

Hey luitjes!

Het was daarnet zover: het startschot is gegeven, de kop is er af, het begin is er! Zonet is de thuisverpleegster het eerste spuitje komen zetten! Dat was een paar minuutjes een onaangenaam gevoel, maar uiteindelijk stelt dat niets voor hé. Maar zo'n luxe, zo'n thuisverpleegster zeg! Het is gratis en zo'n verpleegster weet natuurlijk perfect hoe ze zo'n ding moet zetten èn hoe het het minst pijnlijk is. Geen pijnlijke of blauwe plekken, geen gesukkel, geen gestress. En vooral: ook geen schuldgevoelens achteraf als blijkt dat de stimulatie niet verloopt zoals ie zou moeten. Want ongetwijfeld vraag je je dan toch af of het niet door jou komt.
Hmm.. Een mens begint zowaar te twijfelen of ie tòch niet iedere dag zo'n mens in een wit pak moet laten komen.. ;-)

Ach ja, we zien wel.. Vanaf nu is het aftellen naar 2 december.. En ondertussen hopen dat we niet teveel bijwerkingen hebben.

Mijn ventje is alleszins net al om frietjes geweest. Het aanzien van zo'n spuit in mijn arm (de goeierd wou mij natuurlijk steunen en bleef erbij) is hem wat teveel gebleken en hij had dringend comfort food nodig. ;-) Hihi, mannen en zulke dingetjes; het gaat niet samen. Ik zal er nekeer een apart stukske over moeten schrijven. ;-)

Tot later!

19/11: Bring it on!

2004-11-19T13:06:00.000+01:00

Hardly daring to breath, a new life you perceive
You try hard not to break the spell
While at once it seems both, so far and yet so close
Close your eyes, it's about to begin
(Robin Trower)

Gisteren naar het UZ geweest voor de laatste voorbereidingen voor we effectief aan de IVF beginnen.

Om te beginnen kregen we het "stimulatieschema" mee. Wat de term ook laat vermoeden: het gaat hier helaas louter om de data en tijdstippen van de hormonale injecties, vitaminen en antibiotica die je moet slikken. ;-)
Ik moet op 23/11 (dinsdag dus al!) beginnen met het inspuiten van Decapeptyl; een hormoon dat mijn eigen hormoonactiviteit zal stilleggen; een soort van kunstmatige menopauze dus. Naar het schijnt inclusief vapeurs en stemmingswisselingen enzo.. Ben benieuwd! :-)
Vanaf 25/11 komt daar nog een 2de dagelijkse injectie bij, nl. Menopur, die de rijping van de eicellen bevordert. De eerste keer/keren komt iemand van de thuishulp de injectie zetten, maar het is de bedoeling dat ik het vrij snel zelf begin te doen; het is immers veel leuker om op zo'n momenten van niemand anders afhankelijk te zijn, newaar.
Op 02/12 zullen ze dan voor het eerst controleren hoever ik sta qua aantal en grootte van de eicelletjes.

Het beste hadden ze voor het einde bewaard: de echo. Altijd een bijzonder aangenaam moment waar ik erg naar uitkijk. NOT! De vrouwelijke lezers onder jullie herkennen ongetwijfeld dit gevoel van gêne: met je benen gespreid liggen voor een volslagen vreemde die met een soortement stok in je zit te koteren. De mannelijke lezers onder jullie zijn ondertussen ongetwijfeld al gevlucht wegens "too much information" of wegens een vaag gevoel van misselijkheid na een te sterk inlevingsvermogen. ;-) Want geef toe: onze ventjes zijn niet de dapperste op dat vlak hé. Sterk geslacht, m'n amehoela! :-)

Enfin, dit alles om te zeggen dat op de echo alles perfect normaal was. Gelukkig, want je zal het altijd zien dat er op het laatste moment nog een hindernis is: een cyste, een vleesboom of iets anders; als het maar de vlotte werking van 't heelal (allez, of toch het mijne ;-) ) tegengaat. Maar Murphy hield vast een winterslaap, want de poging kan na deze laatste check-up dus definitief van start gaan!

En dat het van start mag gaan, zeg ik u! Na al die maanden van onderzoeken, uitstellen, afwachten, mag het nu echt wel gaan beginnen! Op naar dinsdag dus!

18/11: Brief aan mijn ongeboren kind

2004-11-18T14:11:00.000+01:00

Come to me
I'll take care of you,
Protect you (..)
I'll catch you,
Destroy all that is keeping you down
And then I'll nurse you
(Björk)

Allerliefste nog ongeboren hummeltje,

Even een briefje van je toekomstige mama om je te laten weten dat het veilig is om te komen. Ik weet dat het een grote boze wereld lijkt en dat je nog niet eens bestaat (en dat moet vrij overweldigend overkomen ;-) ), maar het valt hier heus goed mee! Er staan 2 ongeduldige ouders vol verwachting en hoop naar je komst uit te kijken, die je met veel te veel liefde en genegenheid gaan overladen. En dat is niet alles! Achter hen staat enerzijds een hele familie ook al te popelen om je te verwennen en je met heel hun lijf en ziel graag te zien en anderzijds hebben ze ook nog eens het geluk een stel echt goeie vrienden te hebben die je ook met open armen zullen ontvangen en maar al te graag eens op jou willen babysitten. ;-)

Je ziet, liefste schat van me, de kust is veilig: je kan komen nu. Je kamertje is gekozen, over de keuze van de school hebben we al goed nagedacht en over de waarden en normen die we je willen meegeven, hoeven we al lang niet meer na te denken. Lieve kind, zelfs je naam is al gekend.

Dus waar wacht je op? Kom nu maar.. We staan hier gereed om je op te vangen..

Liefs,
Je mama.

17/11: One fine day

2004-11-17T16:58:00.000+01:00

One fine day now
My baby’s coming home to me.
One fine day now
We’ll be as happy as happy can be.
(The Kinks)

Mensen zijn rare beesten. Ondergetekende incluis. Het ene moment ben je 16 en zweer je van-ze-leven geen kinderen te moeten hebben (staat dan niemand stil bij de overbevolking?!), het volgende moment ben je 26 en verlang je zielsveel naar een kind (wie blijft er nu gewenst kinderloos?!)..

Zelf had ik nooit gedacht dat ook bij mij het verlangen naar het mama-zijn zo sterk aanwezig kon zijn. Het zal ook wel iets met hormonen en instincten en andere lichamelijke toestanden die ons leven als beschaafde mens zoveel ingewikkelder maken dan dat van een dier, maar toch is er ook die geestelijke drang een "productje" van jullie beidjes bij je te hebben.. Het meest wonderlijke en ultieme gevolg van jullie liefde.. Het kersje op de taart.

Bij ons bleef de taart tot op heden helaas zonder kersje en daar word ik niet echt vrolijker van. ;-) Hoe ongelofelijk gelukkig ik ook ben met mijn partner (we vullen elkaar perfect aan en ondanks onze verschillen begrijpen we elkaar beter dan wie ook), er blijft vaak iets knagen.. Niet zozeer iets dat echt ontbreekt, maar toch een gemis naar een vervollediging. Kan iemand nog volgen? ;-) Je mist toch dat hummeltje om te wiegen, dat kind om voor te zorgen, die tiener om je over te onfermen..

Vandaar deze blog dus! Nu onze 1ste IVF-poging voor de deur staat, hoop ik hier volop mijn gal te spuwen, mijn hoop en wanhoop te uiten en meer van dat moois waardoor 1) ik me opgeluchter voel, 2) lotgenoten zich beter begrepen voelen en 3) mijn medemensjes een beter inzicht krijgen in mijn gevoelens en soms humeurige buien. *kijkt beschaamd* ;-)

Lees ze!